Αρχική      Νέα     Photos      Εκπομπές      Ατζέντα      Κυκλοφορίες      Βιβλίο      Θέατρο      Συνεντεύξεις      Kαφενεδάκι      Πνύκα      Bίντεο      Επικοινωνία!     Downloads      Τεχνολογικό Μαγκαζίνο      Ισολογισμός χρήσης
1990 - 2018. 28 χρόνια Atlantis!

Τα ”Πράσσειν άλογα” στον Atlantis 105,2

Δεν σταματούν να μας εκπλήσσουν. Από το 1996 που δημιουργήθηκαν, τα << Πράσσειν άλογα>> δίνουν δυναμικά το παρών στην ελληνική μουσική σκηνή με τον δικό τους τρόπο.
Είναι από την Θεσσαλονίκη, ξεκίνησαν την πορεία τους με ελάχιστα μέσα, όμως το ”μπαμ” δεν άργησε να γίνει.
Και ποιος δεν έχει τραγουδήσει το ”Βασίσου πάνω σου” (το ομώνυμο κομμάτι του ντεμπούτο άλμπουμ τους, το ’98).
Σήμερα συνεχίζουν με την ίδια χημεία με κάποιες αλλαγές όμως.

Καταρχάς καλώς ήρθατε.

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση και το ενδιαφέρον σας.

Ξεκινώντας με μια ερώτηση αρκετά cliche,θα ήθελα να μας πείτε πώς προήλθε το όνομα του συγκροτήματος;

Όταν κάναμε την μπάντα ψάχναμε να βρούμε ένα όνομα λογοπαίγνιο γιατί μας άρεσε αυτή η ιδέα. Ο Ηλίας (κιθαρίστας) έριξε το όνομα στο τραπέζι και αμέσως το υιοθετήσαμε γιατί μας φάνηκε φανταστικό. Αργότερα μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου δημιουργήθηκε ένας ντόρος που συνεχίζει ακόμα και σήμερα, άν η έκφραση είναι γραμματικά σωστή ή όχι. Μα φυσικά και είναι σωστή. Είτε χρησιμοποιούταν στην αρχαία διάλεκτο, είτε όχι, γραμματικά είναι σωστή.
Αν ξεκινούσατε σήμερα θα επιλέγατε το ίδιο όνομα;

Φυσικά και θα το επιλέγαμε και σήμερα, αφού η έννοιά του αντιπροσωπεύει πλήρως τη νοοτροπία της μπάντας. Πάντα είχαμε την δική μας λογική για το πως πρέπει να λειτουργούμε. Ποτέ δεν ακολουθήσαμε κανόνες, ποτέ δεν είμασταν καλοί στις δημόσιες σχέσεις και ποτέ δεν ακολουθήσαμε τις πεπατημένες αυτές που θα πρότεινε τότε η εκάστοτε δισκογραφική, για να ανεβάσουμε τις πωλήσεις. Πάντα κάναμε μουσική όπως την αισθανόμαστε εμείς και γι αυτό άλλωστε ”πήραμε πόδι” απο τις δισκογραφικές που συνεργαζόμασταν Από κάνα δύό ”αυτοσουταριστήκαμε” μόνοι μας.. Άλλοτε, γιατί δεν συμβιβάζαμε τη μουσική μας στα μέτρα τους και άλλοτε γιατί διαφωνούσαμε με τη λογική τους.

Είστε μια μπάντα με μια αρκετά ενδιαφέρουσα διάσταση. Δηλαδή εκφράζεται και την εσωστρέφεια του καλλιτέχνη, έχετε δυναμικά τραγούδια αλλά και αρκετά μελωδικές μπαλάντες. Πιστεύετε οτι αυτό λείπει από τα νέα συγκροτήματα;
Πάντα θεωρούσαμε τη μουσική σαν τον καλύτερο τρόπο έκφρασης συναισθημάτων. Όσοι πέρασαν από το group, είχαν την ελευθερία να γράψουν για οτιδήποτε άν το επιθυμούσαν. Δεν υπήρχε ποτέ ένας που θα αναλάμβανε εξ ολοκλήρου τη θεματολογία της μπάντας. Το ίδιο συνέβαινε και με την σύνθεση. Περάσαμε από πολλά στάδια μέχρι να μάθουμε να σεβόμαστε και να αγαπάμε τις μουσικές ιδέες και επιθυμίες του ενός και του άλλου και να τις κάνουμε τραγούδια που θα τα αγαπήσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Γι αυτό βλέπεις κομμάτια σαν το “Στιγμές” το “Καινούρια πνοή” το “Άγγελοι” και το “Melancholy of Midas” απο τη μια και το “Κηροζίνη” το “Lamb to the slaughter” το “Θέλω να σου μιλήσω” ή και το νέο μας album που είναι πολύ πιο επιθετικό. Όλες αυτές οι συνθέσεις και οι στίχοι, είναι απο διαφορετικά άτομα μέσα στο group. Τα νέα groups ίσως δεν τολμούν τέτοιες μεγάλες εναλλαγές στις συνθέσεις τους, αλλά αυτό ίσως είναι και καλό. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου αίσθηση. Οι μεγάλες διαφορές σε δυναμική απο κομμάτι σε κομμάτι μέσα στο ίδιο album μπορεί να αποπροσανατολίσει τον ακροατή και να τον κάνει να σκεφτεί ότι το τάδε νέο group δεν έχει βρεί ακόμα τον προσανατολισμό του. Αυτό έλεγαν μερικοί και για μας.

”Midas Touch”, θέλω να μου πείτε τα πάντα για αυτό τον δίσκο.
Καταρχάς, γιατί ένα συγκρότημα με μια αρκετά σημαντική ”προϋπηρεσία” στην ελληνόφωνη ροκ σκηνή αλλάζει ήχο και στρέφεται στην αγγλόφωνη σκηνή;

Κατ’ αρχάς δεν νομίζω ότι έγινε τόσο μεγάλη αλλαγή στον ήχο και στη συμπεριφορά της μπάντας. “Μεταλιές” υπήρχαν από το πρώτο μας album, όπως το “Πόλεμος” ή το “Η Φυλακή της”, αλλά νομίζω ότι ανέκαθεν ο ήχος μας χαρακτηρίζοταν σκληρός, τουλάχιστον από τους έξω. Ίσως η παραγωγή στο Midas Touch (που για μένα ήταν ότι καλύτερο, μέχρι εκείνη τη στιγμή) να έθεσε νέα δεδομένα στο πως μπορεί να ακουστεί η μπάντα. Φαντάζομαι οτι άν είχαμε την ίδια καλή επιμέλεια παραγωγής και στα προηγούμενα albums, θα ακούγονταν κι εκείνα διαφορετικά. Γενικά, νομίζω, ότι τα δύσμοιρα ελληνικά συγκροτήματα δεν είχαν εκείνες τις εποχές την επιμέλεια που θα έπρεπε μέσα στο studio. Aυτό ,γιατί τα badgets που έδιναν οι εταιρείες για την παραγωγή ήταν ελάχιστα και οι παραγωγοί που αναλάμβαναν να φέρουν σε πέρας τη διαδικασία δεν ήταν επαρκείς στο να διαγνώσουν το τί μπορεί να παράξει μια μπάντα. Όλα γίνονταν με συνοπτικές διαδικασίες. Το Midas Touch είναι το πρώτο album που ναι μέν γράφτηκε στο studio μας, (όπως και το προηγούμενο το “Ένας υπέροχος κόσμος”), αλλά αυτή τη φορά την παραγωγή (mix- master) την εμπιστευτήκαμε εκεί που θέλαμε εμείς, αναλαμβάνοντας τα έξοδα. Τώρα όσον αφορά τη στροφή στον αγγλικό στίχο, αυτο ήταν άλλη μια παράλογη σκέψη που περιείχε μπόλικο ρίσκο, αφού θα μπέρδευε τον κόσμο που μας παρακολουθούσε και ίσως θα απομάκρυνε μερικούς, όπως κι έγινε. Όμως πρόκειται για την ίδια μπάντα, τους ίδιους μουσικούς, με την ίδια νοοτροπία. Αφού ήδη είχαμε περιοδεύσει δύο φορές με τον Di’ Anno, σκεφτήκαμε, γιατί όχι, να κάνουμε και κάτι μαζί δισκογραφικά. Του το προτείναμε, το δέχτηκε με χαρά και απο εκεί κι ύστερα σκεφτήκαμε οτι δε θα ήταν όμορφο, αφού θα υπάρχουν δύο κομμάτια με τον αγγλικό στίχο που έγραψε ο ίδιος ο Di’ Anno, τα υπόλοιπα να είναι στα ελληνικά. Άλλωστε το cd θα απευθυνόταν πλέον και στους δικούς του οπαδούς και θα το άκουγε και ξένος κόσμος, όπως κι έγινε. Ύστερα υπάρχει και η συνεργασία με τον Κώστα Βρετό, (γνωστό βιρτουόζο κιθαρίστα), του οποίου οι συνθέσεις που έφερε για εμάς, δεν σήκωναν ελληνικό στίχο. Αλλά και αυτά να μην συνέβαιναν, πάλι θα είχαμε αλλάξει γλώσσα, αφού πλέον το ελληνικό αρχίζει να φαίνεται ξένο στις νέες συνθέσεις, όταν βρισκόμασταν στην διαδικασία του pre- production. Ορίστε λοιπόν τα στοιχεία του Midas Touch. Μπορεί να απομάκρυνε μερικούς απο τους παλιούς μας φίλους, έφερε όμως καινούριους. Άλλωστε όπως είπα και στην αρχή, πάντα ακολουθούσαμε τους δικούς μας κανόνες και γράφαμε μουσική όπως θέλαμε εμείς, πράττοντας παράλογα.

Συνεργασία με τον Paul Di’anno. Πώς προέκυψε;

Σε όλα αυτά τα χρόνια της ύπαρξής μας, ελάχιστοι ήταν αυτοί που προσέφεραν πραγματικά στη μπάντα. Ο Ηλίας Αραβίδης ήταν αυτός που μας έδωσε ευκαιρίες εκμεταλευόμενος την διασυνδέσεις του και λόγω του ότι είναι πραγματικά επαγγελματίας (γιατί πολλοί νομίζουν οτι είναι, αλλά δυστυχώς απέχουν πολύ), μπόρεσε να διακρίνει οτι η μπάντα μας μπορούσε να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας συνεργασίας και μας πρότεινε το tour με τον Di’ Anno, θέλοντας να μας βοηθήσει. Εδώ βέβαια παίζουν ρόλο και οι σχέσεις και η συμπεριφορά που έχεις σαν άνθρωπος και σαν μουσικός. Αφού γίναμε καλά φιλαράκια, εκτίμησε την συμπεριφορά μας κι εμείς την δική του. Έτσι, έγινε το πρώτο tour, άρεσε κι έγινε και το δεύτερο. Να πω εδώ, ότι υπάρχουν πάρα πολλοί αξιολογότατοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα, οποίοι θα μπορούσαν να σηκώσουν αυτό το βάρος. Αλλά όπως είπα παίζει σημαντικό ρόλο και η συμπεριφορά σου ως άνθρωπος. Αλλά ο Αραβίδης δεν μας προσέφερε μόνο αυτό. Μας έδωσε και την ευκαιρία να ανοίξουμε το live των Scorpions στα Χανιά, όπου συμμετείχαν κι άλλα τεράστια ονόματα, οι Dokken και οι Firewind. Aλλα και σε μένα προσωπικά μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω με το τρισμέγιστο Uli Roth σε ένα live στη Θεσσαλονίκη, όπου δεν μπόρεσε λόγω καιρού να έρθει εγκαίρως ο drummer του. Όλα αυτά επαναλαμβάνω οτι είναι τεράστιες ευκαιρίες που όμως δεν παίζει μόνο ρόλο το άν είσαι καλός μουσικός. Θα έλεγα περισσότερο ρόλο παίζει η συμπεριφορά.

Εάν κάποιος σας έλεγε να του περιγράψετε την πορεία σας,τι θα του λέγατε;

Μία πορεία ξέφρενη, με πολλές απίστευτες καταστάσεις κι εμπειρίες, αλλά και απογοητεύσεις. Σε γενικές γραμμές μία συνεχής εισροή συναισθημάτων που σε κάνει να αισθάνεσαι τυχερός που ζείς.

Κάποια συνεργασία που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε;

Μιάς που ζήσαμε καταστάσεις που ποτέ δεν τις φανταζόμασταν, γιατί όχι να μην ονειρευόμαστε αδιάκοπα. Μια συνεργασία με τον Angus Young λοιπόν (γέλια) …

Η γνώμη σας για την Ελληνική μουσική σκηνή στις μέρες μας (ελληνόφωνη-αγγλόφωνη);

Το δυσάρεστο που παρατηρώ εγώ αυτές τις μέρες, είναι οτι δημιουργούνται νέα σχήματα με σκοπό το να κάνουν διασκευές και να παίζουν σε μαγαζιά για το μεροκάματο και για το εύκολο χειροκρότημα. Νομίζω οτι οι μπάντες που βγήκαν στην δεκαετία του ’90, ήταν απο τις τελευταίες που είχαν σαν στόχο να δημιουργήσουν την δική τους μουσική και να περάσουν μια νοοτροπία. Υπάρχουν βέβαια φωτεινές εξαιρέσεις αλλά αυτό νομίζω ότι ισχύει γενικότερα. Ναι είναι πολύ πιο δύσκολος ο δρόμος το να επιλέξεις να κάνεις την δική σου μουσική και να παίζεις μπροστά σε πενήντα άτομα, από το να κάνεις διασκευές για τα ”χαζο-κλαμπάκια” που γεμίζουν κόσμο, που όμως όλοι θα έχουν γυρισμένη την πλάτη στο stage και θα επιδίδονται στην τέχνη του ”καμακιού”. Μόλις τελειώσεις δεν θα σε θυμάται κανείς. Μόνο ο μαγαζάτορας. Πιστέψτε με, είναι πολύ πιο γλυκό το χειροκρότημα που παίρνεις για το δικό σου τραγούδι, κι ας είναι από λιγότερο κόσμο.

Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζουμε για την μπάντα και θα θέλατε να το μοιραστείτε μαζί μας;

Χμμμ…Να πω αυτό. Οι δύο πρώτοι μας δίσκοι πούλησαν περί τα 25.000 αντίτυπα, εμείς όμως δεν πήραμε ποτέ κανα ”σοβαρό φράγκο” από αυτά. Το δεύτερο, ίσως που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι ότι η μπάντα σε σύνολό έχει κάνει εφτά albums, αλλά λόγω της κατάρρευσης των πωλήσεων των cd και το κλείσιμο των περισσοτέρων καταστημάτων είναι πλέον όλα δυσεύρετα. Τρία από αυτά έχουμε και διαθέτουμε εμείς στις ζωντανές μας εμφανίσεις. Τα πρώτα τέσσερα δεν ξέρω αν υπάρχουν πουθενά.

Θα ήθελα την γνώμη σας για την πορεία του Γ. Αγγελάκα, ο οποίος μετά τις ”Τρύπες”, άλλαξε ήχο και πορεύθηκε μαζί με τους ”Eπισκέπτες”. Πριν λίγες μέρες μετά το πέρας της συναυλίας του δήλωσε :<<Σήμερα είναι ένα βράδυ ιδιαίτερο και για εμάς. Αυτή η φάση που είχαμε στήσει όλα αυτά τα χρόνια, δε θέλησα να το πω από πριν, αλλά είναι ένα οριακό βράδυ. Ήταν η τελευταία μας συναυλία με αυτό το σχήμα και στυλ, σας ευχαριστούμε για τη στήριξη που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια!"

Οποιοσδήποτε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του και αυτό που κάνει, δεν μπορεί να του βάζει όρια. Άν κάποιος αισθάνεται ότι περιορίζεται μέσα σε ένα σχήμα ή ένα μουσικό είδος, το πιο τίμιο είναι να φεύγει. Έτσι μόνο είσαι ειλικρινής απέναντι στον κόσμο που σε στηρίζει. Αλλιώς θα είσαι άλλος ένας ανούσιος Μαρτάκης ή δεν ξέρω ‘γω ποιος άλλος, που θα παράγεις μουσική κονσέρβα με ημερομηνία λήξεως. Ο Αγγελάκας, είναι ένας καλλιτέχνης,o οποίος έχει κάνει μεγάλα πράγματα και με τους μεν και με τους δε. Και αυτό νομίζω οτι προκύπτει από το να θέλει να είναι ειλικρινής, με τον εαυτό του και τον κόσμο του. Δεν μπορεί να περιοριστεί σε καλούπια και καλά κάνει.

Τι να περιμένουμε από εσάς το επόμενο διάστημα;

Έχουμε λίγο διάστημα που βγάλαμε το νέο μας cd “Under Surveillance” και το προσφέρουμε τσάμπα σε όποιον δεν έχει φράγκα να το αγοράσει. Θα κοιτάξουμε να το προωθήσουμε με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουμε και παράλληλα προσπαθούμε να οργανώσουμε κάνα δυό κατεβασιές νότια. Τελευταία φορά που κατεβήκαμε ήταν το 2013 στο Architecture, όπου το club γέμισε και περάσαμε υπέροχα. Νομίζω είναι ο καιρός να το ξανακάνουμε μετά το τελευταίο πετυχημένο live της Θεσσαλονίκης. Βλέπουμε…

Το κλείσιμο της συζήτησης μας το αφήνω σε εσάς.

Μην ακούς τον κάθε ειδικό όσον αφορά την μουσική που γουστάρεις αγαπητέ ακροατή. Και μην σταματάς να ονειρεύεσαι συνοδοιπόρε καλλιτέχνη…

Δήμητρα Γιαμανή

Facebook Comments

Ακούστε live..!