Αρχική      Νέα     Photos      Εκπομπές      Ατζέντα      Κυκλοφορίες      Βιβλίο      Θέατρο      Συνεντεύξεις      Kαφενεδάκι      Πνύκα      Bίντεο      Επικοινωνία!     Downloads      Τεχνολογικό Μαγκαζίνο      Ισολογισμός χρήσης
1990 - 2018. 28 χρόνια Atlantis!

Συνέντευξη Αντώνη Μιτζέλου στον Atlantis 105,2

Έγραψε δεκάδες τραγούδια που λατρέψαμε και χιλιοτραγουδήσαμε. Στην ηλεκτρική κιθάρα έφερε πρώτος στην Ελλάδα τεχνικές που πριν από εκείνον μπορούσε κανείς να συναντήσει σε μεγάλους κιθαρίστες του εξωτερικού. Του φτάνει  να συναντήσει μονάχα μία φορά τις ψυχές που αξίζει να συναντήσει. Θεωρεί λάθος να δισκογραφούνται τα τραγούδια αλλά έκανε αυτό το… λάθος γιατί προτίμησε να ζει την εποχή του με τα λάθη της παρά να μένει αμέτοχος και αποστασιοποιημένος από αυτήν. Και σε όλους εμάς που τόσο αγαπήσαμε αυτό το «λάθος» του έχει να μας πει απλά ότι δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το «να βάλει τρία ακόρντα στη σειρά». Έγραψε ιστορία με τους Τερμίτες αλλά χρειάστηκε να ταξιδέψει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για να ακούσει τη μουσική του όπως πραγματικά ήθελε να την ακούσει… Δεν χρειάστηκε να δισκογραφήσει τη φωνή του γιατί πολύ απλά «είχε την τύχη να έχει δίπλα του σπουδαίους τραγουδιστές και ερμηνευτές». Και παρόλο που έχει ολόσωστη φωνή, πράγμα που αποδεικνύει σε κάθε live του, δεν τον νοιάζει να «καρφώνει τις νότες» ούτε να «παίρνει τις σωστές ανάσες». Τον νοιάζει απλά να «μεταφέρει τη δική του αλήθεια». Απλά, προσιτά, σε «μικρούς χώρους και ανύποπτες στιγμές». Είναι απρόβλεπτος, ανατρεπτικός, ευθύς και με χιούμορ που τσακίζει κόκαλα. Είναι απλά ο Αντώνης Μιτζέλος…

Αντώνης Μιτζέλος. Ένας ζωντανός θρύλος στο χώρο των μουσικών, που όμως δεν επιδίωξε ποτέ του τη δημοσιότητα. Γιατί αλήθεια;

Ήταν πολύ όμορφη για μένα! (Γελάει) Υπάρχει άνθρωπος σοβαρός που κυνηγάει οτιδήποτε είναι γένους θηλυκού; Τα ουδέτερα κυνηγάει ο άνθρωπος… το χρήμα… το φαγητό… τα γιουβέτσια… τα σκάφη… (Γελάει)

Μουσικός, κιθαρίστας ή συνθέτης. Μπορείς να διαλέξεις ή τουλάχιστον να μου τα βάλεις σε μια σειρά;

Δεν μπορώ να διαλέξω ή να τα βάλω σε κάποια σειρά. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι όλη μου η πορεία ήρθε μέσα από μία εξέλιξη. Αγάπησα από μικρός τη μουσική, οπότε ξεκίνησα να γίνω μουσικός. Για να γίνω μουσικός χρειαζόταν να μάθω κάποιο όργανο κι έτσι ξεκίνησα να μαθαίνω ηλεκτρική κιθάρα. Μόνος, χωρίς δάσκαλο στο σπίτι μου, με πολλές ώρες μελέτης και προσπάθειας… Κι επειδή ήταν μια εποχή εντελώς διαφορετική από τη σημερινή, χωρίς ας πούμε το youtube, βιβλία σύγχρονης μουσικής ή ωδεία στη σημερινή τους μορφή που διδάσκουν ηλεκτρική κιθάρα και σύγχρονη μουσική, μη έχοντας δηλαδή επαφή με άλλο κόσμο ο οποίος να έκανε κάτι αντίστοιχο, μοιραία επάνω στο ψάξιμο του τί θα παίξω, ήρθε και η τρίτη ιδιότητα, αυτή του συνθέτη…

Έχεις μεγάλη εμπειρία από παραγωγές στο εξωτερικό. Που πιστεύεις ότι υστερούν οι ελληνικές παραγωγές έναντι των ξένων;

Στην πρόθεση. Εδώ συνήθως ξεκινάμε να φτιάξουμε ένα δίσκο ο οποίος να περιέχει μόνο χιτ και να εξυπηρετήσει την καριέρα ενός ανθρώπου και συγκεκριμένα του τραγουδιστή, ενώ έξω ξεκινούν να φτιάξουν ένα δίσκο για να κάνουν μουσική. Επίσης έξω υπάρχει μια διαδικασία ελέγχου για το τί είναι μουσική και τί όχι ακόμα και στα πιο εμπορικά πράγματα. Ακόμα και στην κατάπτυστη μουσική της Madonna η οποία ως κοινωνικό φαινόμενο δίδασκε τις κοπέλες του πλανήτη να είναι τσούλες -εμένα βέβαια μου άρεσε το αποτέλεσμα, όπως άρεσε και σε όλους τους άντρες της γενιάς μου- (γελάει) υπάρχει ένα εξαιρετικό επίπεδο μίξης, ένα εξαιρετικό επίπεδο ενορχηστρώσεων με συνέπεια το παραγόμενο να το ακούς ευχάριστα όπου κι αν βρίσκεσαι όποιο ηχητικό σύστημα κι αν χρησιμοποιείς, από το πιο φτηνό ως το πιο ακριβό κι από το πιο παλιό μέχρι το πιο σύγχρονο. Στην Ελλάδα δεν έχω ακούσει κάτι αντίστοιχο. Δεν το έχω ακούσει ούτε στις δικές μου παραγωγές. Δεν κατάφερα δηλαδή τις δουλειές που έκανα εδώ να τις φέρω στο επιθυμητό -για την ψυχή μου και το αυτί μου- επίπεδο. Στο εξωτερικό ομολογουμένως το κατάφερα. Και το παράξενο είναι ότι το κατάφερα με Έλληνες συνεργάτες! Για παράδειγμα με τον Tony Smalios με τον οποίο συνεργάστηκα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καταφέραμε να βγάλουμε αποτέλεσμα που πραγματικά με ικανοποίησε. Μπορεί βέβαια να πει κανείς ότι ο τρόπος με τον οποίο κρίνεται ένα ηχητικό αποτέλεσμα είναι υποκειμενικός, ωστόσο σίγουρα υπάρχουν κάποια standards που εδώ στην Ελλάδα δεν ακολουθήθηκαν ποτέ.

Τί είναι για τον Αντώνη Μιτζέλο οι Τερμίτες;

Είναι η προέκταση της εφηβείας μας. Είναι 100 συναυλίες. Είναι 1.000.000 συζητήσεις. Είναι απίθανες γνωριμίες με ζωγράφους, ποιητές, αρχαιοελληνιστές, πολιτικούς, ρεμάλια…

Και τί κρατάει από αυτούς;

Τον Μαχαιρίτσα στην πλάτη του! 30 χρόνια! (Γελάει) Κρατάω πάνω από όλα τη φιλία μου με τον Λαυρέντη, τον Παύλο τον Φίλιππο και τον Τάκη. Κρατάω το ότι μοιραστήκαμε τη μουσική μας ως έφηβοι. Αυτό το “άυλο όνειρο” ότι μπορούμε να έχουμε τον δικό μας ήχο ως γενιά και να τον “μεταφέρουμε”. Να κάνουμε δηλαδή αυτό που λέγαμε εμείς “αστικό τραγούδι” στη χώρα σε μια εποχή που δεν υπήρχε, γιατί βέβαια τότε υπήρχε μόνο το λαϊκό. Αισθάνομαι πολύ όμορφα όταν σκέφτομαι ότι αυτό που ξεκινήσαμε δυο παρέες στην εφηβεία μας, ανθεί σήμερα, μετά από τόσα χρόνια στην Ελλάδα…

Σαν μουσικός έφερες πράγματα στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, είναι γεγονός ότι το ευρύ κοινό  άκουσε και γνώρισε τεχνικές επάνω στην κιθάρα πρώτα από εσένα. Τεχνικές που βέβαια μετά ακολούθησαν και άλλοι Έλληνες μουσικοί. Για παράδειγμα, εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι κάποιον Έλληνα κιθαρίστα, παλιότερο από εσένα να χρησιμοποιεί την “τεχνική του βιολιού”…

Αυτό συνέβη γιατί στην ουσία, στη δεκαετία του 80 εκτός από τους Τερμίτες και τους Φατμέ στην ουσία δεν υπήρχαν κάποιοι άλλοι που να παίζουν αυτή τη μουσική. Υπήρχε βέβαια το λαϊκό τραγούδι αλλά αυτό δεν είχε καμία σχέση με εμάς. Το ευχάριστο ήταν ότι η προσπάθεια η δική μας βοήθησε στο να βγουν στη συνέχεια και άλλα πράγματα, πολύ ενδιαφέροντα όπως ας πούμε οι δουλειές που έκαναν οι αδερφοί Κατσιμίχα…

Τους οποίους από όσο ξέρω εκτιμάς ιδιαίτερα…

Ναι, τους θεωρώ εξαιρετικούς, τεράστιους θα έλεγα…  Το παράξενο με τους αδερφούς Κατσιμίχα είναι ότι ήταν και μια γενιά μεγαλύτεροι. Απλά τον καιρό που υπήρχαν μόνο οι Φατμέ και οι Τερμίτες, εκείνοι έκαναν άλλα πράγματα, ήταν ας πούμε στη Γερμανία…

Για αυτό αργήσατε να συναντηθείτε σε live;

Ναι για αυτό. Σε live συναντηθήκαμε χρόνια αργότερα. Αξίζει πάντως να ακουστεί ότι εμείς στα πρώτα live βάζαμε “το κεφάλι μας στη φωτιά”. Παίζαμε σε μικρά κλαμπάκια με κοινό που προσπαθούσαμε να “χτίσουμε”. Σχεδόν δεν προλάβαμε τα γήπεδα με δέκα ή είκοσι χιλιάδες κόσμο. Όταν μας συνέβη αυτό… τρομάξαμε… και διαλύσαμε! (Γελάει)

Που πηγαίνει κατά τη γνώμη σου η ελληνική δισκογραφία;

Δεν υπάρχει δισκογραφία στην Ελλάδα. Εδώ είναι ζήτημα αν υπάρχει πλέον παγκόσμια δισκογραφία…

Σε στεναχωρεί αυτό;

Όχι ιδιαίτερα. Ως μουσικός δεν είμαι και πολύ υπέρ της δισκογραφίας…

Αυτό ακούγεται λίγο περίεργο. Μπορείς να μας το εξηγήσεις;

Η δισκογραφία υπήρξε ένα εφεύρημα του εμπορικού κόσμου της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες. Λίγο πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και αμέσως μετά άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις κι έτσι ξεκίνησε αυτή η “ανιερότητα” όπως συνηθίζω εγώ να λέω, κατά της μουσικής… Δηλαδή αυτός ο “εγκλωβισμός” της μουσικής σε έναν φορέα ήχου προς μεταπώληση, ως καταναλωτικό προϊόν. Αν το σκεφτείς σε βάθος, είναι από τα χειρότερα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει το ανθρώπινο γένος στην ίδια του την ύπαρξη…

Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η προσέγγιση. Αλλά πως θα μείνει η μουσική στις επόμενες γενιές χωρίς τη δισκογραφία;

Μα εκεί ακριβώς είναι η ουσία της προσέγγισης που σου ανέπτυξα. Η μουσική δεν θα πρέπει να στοχεύει στο να μείνει στις επόμενες γενιές. Έχει αξία τη στιγμή που “πράττεται” και είναι συνάρτηση της πρόθεσής της. Ο βαθύτερος στόχος της τέχνης, πόσο μάλλον της τεχνικής που είναι η μητέρα των τεχνών, είναι η εναρμόνιση του ανθρώπου με το σύμπαν. Αυτή η κοσμοθεωρία είναι τελείως διαφορετική από την επικρατούσα και έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα και στην Αρχαίες Ινδίες. Σε αυτό το πλαίσιο η μουσική θα πρέπει να έχει ως στόχο να “ευθυγραμμίσει” τον άνθρωπο με την ύπαρξη, με το υλικό και το άυλο και ως εκ τούτου να τον φέρει στην ίδια δόνηση με το σύμπαν.  Αυτού του είδους την εναρμόνιση εννοώ…

Έτσι όπως το θέτεις, αυτό δεν θα πρέπει να διέπεται και από κάποιους κανόνες;

Φυσικά! Δεν μπορεί ο καθένας να παίζει όπου θέλει, ο,τι θέλει, όποια ώρα το θέλει, όποια μουσική θέλει, δηλαδή οποιαδήποτε κλίμακα και οποιαδήποτε φρασεολογία. Εκεί είναι και η “ανιερότητα” που σου ανέφερα προηγουμένως. Για αυτό δηλαδή είναι “ανίερη” η ηχογράφηση και η μεταπώληση της μουσικής. Να σου τω πω πιο απλά μέσα από ένα παράδειγμα; Ας υποθέσουμε ότι εσύ κι εγώ γραφούμε ένα τραγούδι για τα μάτια της Πηνελόπης. Στη συνέχεια το παίρνει ο έμπορος, το πουλάει, βγάζει πολλά χρήματα και κάποια στιγμή φτάνει αυτό το τραγούδι να ακούγεται στην τουαλέτα κάποιου τρίτου, την ώρα που κάνει την ανάγκη του. Πόσο σωστό είναι αυτό;

Είχα σκοπό να σε ρωτήσω γιατί δεν έχεις δισκογραφήσει τουλάχιστον κάποια από τα τραγούδια σου με τη δική σου φωνή, αφού όπως ακούμε στα live σου, είναι πολύ σωστή. Με αυτά όμως που είπες περί δισκογραφίας, σκέφτομαι να αποσύρω την ερώτηση…

(Γελάει) Κοίταξε, η άποψή μου γύρω από τη δισκογραφία είναι αυτή που σου εξήγησα. Από την άλλη όμως είμαι και άνθρωπος της εποχής μου, έτσι; Και πιστεύω ότι ο άνθρωπος οφείλει να ζει την εποχή του ως ενεργό ον, όχι ως απλός παρατηρητής. Παρόλο λοιπόν που ως μουσικός πρεσβεύω αυτήν τη… “δυσμενή” άποψη περί δισκογραφίας, εντούτοις, ως άνθρωπος της εποχής μου μετείχα αυτού του… λάθους! (Γελάει) Τώρα στο κομμάτι της φωνής… Θα σου πω απλά ότι μου έπεφτε πολύ… βαρύ!  (Γελάει) Ο τραγουδιστής πριν την παράσταση πρέπει να φυλάει τη φωνή του, να κοιμάται σωστά, να προσέχει χίλια-δύο πράγματα… Εγώ πριν την παράσταση ήθελα να είμαι… αλλιώς! Έπειτα, ευτύχησα από πολύ μικρός να έχω δίπλα μου εξαιρετικούς τραγουδιστές και εξαιρετικούς ερμηνευτές…

Διαχωρίζεις τις δύο έννοιες…

Σαφώς! Άλλο τραγουδιστής, άλλο ερμηνευτής! Φυσικά και τα δύο αυτά έχουν αξία, αλλά ως έννοιες είναι διαφορετικές. Τραγουδιστής για μένα είναι ας πούμε είναι ο Κότσιρας και ο Στόκας. Τραγουδίστριες είναι η Αλεξίου και η Αρβανιτάκη, με τις οποίες παρεμπιπτόντως ευτύχησα να συνεργαστώ. Ερμηνευτές είναι ο Σαββόπουλος, ο Μαχαιρίτσας…

Να πάμε λίγο στον τελευταίο ερμηνευτή που ανέφερες;

Για μένα είναι από τους πιο σημαντικούς ερμηνευτές που έχουμε. Ερμηνεύει με ένα τρόπο εξαιρετικό, με ένα τρόπο μοναδικό. Εμένα προσωπικά όταν τον ακούω, μου σηκώνεται η τρίχα…

Παρόλο πάντως που δεν δισκογράφησες τη φωνή σου, για τους λόγους που εξήγησες, εντούτοις τα τελευταία χρόνια στα live σου τραγουδάς. Αυτό πώς προέκυψε;

Πρόκειται για μία…μετάλλαξη που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια μέσα μου!  (Γελάει) Μαζεύτηκε ένα υλικό που είχε “διασκορπιστεί” δεξιά κι αριστερά. Μιλάμε για πάνω από 200 κομμάτια τα οποία μοιράστηκαν ίσως και σε 200 δίσκους. Αυτό το υλικό “φωτογραφίζει” διάφορες στιγμές της ζωής μου. Επειδή λοιπόν αισθάνομαι κοντά στο τέλος, θέλω πλέον να εκφράσω κι εγώ αυτό το υλικό, με το δικό μου τρόπο. Πέρα και πάνω από τεχνικές. Δεν με ενδιαφέρει δηλαδή τόσο το να “καρφώνω” τη νότα ή να πάρω την απόλυτα σωστή ανάσα, όσο το να μεταφέρω τη δική μου αλήθεια. Να σου δώσω πάλι ένα παράδειγμα: Τη “σκόνη” ας πούμε την γράψαμε με τους Τερμίτες για ένα φίλο που χάσαμε από ναρκωτικά. Θέλω να το πω κι εγώ για να μεταφέρω πως το βίωσα από τη δική μου μεριά. Τραγούδια όπως το “κόψε και μοίρασε” ή το “μακό” γράφτηκαν πάλι για συγκεκριμένους λόγους. Θέλω να τα “υμνήσω”. Το θεωρώ και δικαίωμά μου αν θέλεις… Και επιλέγω να το “ασκώ” σε μικρούς χώρους, σε ανύποπτες στιγμές, με τυχαίο ήχο, τυχαίο φως και με συνεργάτες ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να παίζουν αυτά τα τρία ακόρντα που έχω βάλει στη σειρά. Γιατί δεν έχω γράψει και τίποτα σπουδαίο, μην τρελαθούμε… Όλο αυτό το “πακετάκι” όμως έχει μια αγάπη, μια καθαρότητα που θέλω να προσεγγίζω…

Αυτό θα συμβεί και το Σάββατο στην Αρχιτεκτονική;

Ναι αυτό. Αλλά επειδή βαριέμαι να παίζω μόνο τα δικά μου, θα παίξουμε και Gallagher, Stones, Purple… Θα παίξουμε δηλαδή και κανένα… “ρεμπέτικο”! (Γελάει)

Έχεις κάνει πολύ μεγάλες επιτυχίες ως δημιουργός, ωστόσο σε σχέση με άλλους αντίστοιχα πετυχημένους δημιουργούς, ίσως να μην είσαι και τόσο παραγωγικός ως προς την ποσότητα. Επιλογή, τυχαίο γεγονός ή κάτι άλλο;

Επιλογή. Βαθειά επιλογή. Εκτός από την αντιπάθειά μου στο δισκογραφικό σύστημα είχα και μια κακή σχέση με το… τηλέφωνο! Να σου πω ότι με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη -να είναι καλά- έχουμε κάνει μόνο ένα τραγούδι; Να σου πω όμως και ότι ο παραγωγός της με είχε πάρει πάνω από δέκα φορές τηλέφωνο ο άνθρωπος; Και κάθε φορά μου έλεγε “κάνουμε δίσκο με την Άλκηστη, θέλουμε να μας δώσεις τραγούδια” και τα σχετικά. Δεν αισθανόμουν όμως ότι έπρεπε να το κάνω. Μια φορά είναι αρκετή για να “συναντηθείς” με αυτές τις ψυχές. Δεν χρειάζεται παραπάνω. Εκτός όμως αν πρόκειται για ολοκληρωμένες δουλειές. Και πρέπει να σου πω ότι η γενιά μου στερήθηκε αυτό το “προνόμιο”. Την δυνατότητα δηλαδή ένας συνθέτης να αναλάβει ολόκληρο το δίσκο, ολόκληρο το έργο. Αντιθέτως η προηγούμενη γενιά πρόλαβε να απολαύσει το “προνόμιο” αυτό. Για αυτό και άφησε πίσω της ολοκληρωμένα έργα. Τουλάχιστον οι μεγάλοι της προηγούμενης γενιάς όπως ο Μαρκόπουλος ή ο Ξαρχάκος…

Γιατί πιστεύεις ότι συνέβη στα αλήθεια αυτό;

Γιατί στη γενιά μου λειτούργησε μια “τραγουδιστικοκεντρική” λογική. Ο δημιουργός απαξιώθηκε, αυτή είναι η αλήθεια. Απαξιώθηκε ο συνθέτης που δεν μπορούσε να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο έργο, μια ολοκληρωμένη οντότητα δηλαδή, απαξιώθηκε και ο ποιητής που υποχρεωνόταν να γράψει λίγους στίχους με έξυπνο ρεφρέν προκειμένου το τραγούδι να πουλήσει κι αυτός να μπορεί να πληρώσει το νοίκι του κι έτσι μπήκαμε στην εποχή του “μισού” και του “κατασκευασμένου”. Η τέχνη όμως αλλά και η κοινωνία χρειάζονται αληθινά και ολοκληρωμένα πράγματα… Μόνο έτσι μπορεί να φύγει από το επιφανειακό και να μπει στην ουσία…

Πόσες ολοκληρωμένες δουλειές έχεις κάνει;

Δεν θυμάμαι ακριβώς, πάντως λίγες. Η συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιών μου είναι όπως σου είπα σκόρπια…

Αυτή η απαξίωση που μας περιέγραψες δεν οδηγεί τη λογική της δισκογραφίας και στις μέρες μας;

Αυτή η απαξίωση είναι βαθύτερη απ’ ο,τι μπορεί να δει κανείς με την πρώτη ανάγνωση. Έχει να κάνει με την απαξίωση του νοήματος των πραγμάτων. Όταν απαξιώνεις τον δημιουργό, που είναι η πηγή του έργου, και εμμένεις τόσο πολύ στον άνθρωπο που το παρουσιάζει ουσιαστικά δείχνεις ότι σε ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το θεαθήναι από το ίδιο το περιεχόμενο. Άρα μιλάμε για απαξίωση της βαθύτερης ουσίας των πραγμάτων των ίδιων των αξιών τελικά… Για γενική απαξίωση δηλαδή. Κάπως έτσι απαξιώθηκε ο αρχιτέκτονας που θέλει να κάνει σωστά και ευσυνείδητα τη δουλειά του ή ο γιατρός που θέλει να κάνει έρευνα αλλά δεν του παρέχονται τα μέσα για να την κάνει και κάπως έτσι απαξιώθηκε η ελληνική γλώσσα από τον κύριο Μπαμπινιώτη και τους διάφορους υπουργούς παιδείας… Και απαξίωση στην απαξίωση, φτάσαμε στην τρόικα και στην απαξίωση της ελληνικής ιστορίας από τον ΣΚΑΪ, τον κύριο Βερέμη, τον κύριο Πάγκαλο και όλους τους άλλους… Για να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε στη βουλή κόμματα που τελούν υπό σύγχυση ως προς την ιδεολογία τους που δεν γνωρίζουν καν τις ρίζες τους. Πόσοι καπιταλιστές ή κομμουνιστές γνωρίζουν τις πραγματικές ρίζες της ιδεολογίας τους; Αν το ψάξεις ιστορικά διαπιστώνεις πολύ εύκολα ότι οι ρίζες αυτές σχετίζονται άμεσα με τον Σιωνισμό… Ακούω στα κανάλια ανθρώπους να μιλούν για φιλελευθερισμό και ελεύθερη αγορά κι αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς γνωρίζουν τί πρεσβεύουν και από που ξεκίνησαν όλα αυτά τα ιδεολογήματα; Πόσοι από αυτούς έχουν διαβάσει την Πολιτεία του Πλάτωνα;

Είναι όμως μόνο ελληνικό “προνόμιο” αυτή η απαξίωση;

Πιστεύω ότι έχει να κάνει με τον Νότο. Και αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί ο Νότος ήταν κυρίως αυτός που παρήγαγε πολιτισμό. Ο Βορράς είναι ψυχρός. Για να δημιουργήσεις πρέπει να “βράζει το αίμα σου”. Όταν λοιπόν πλήττεται και απαξιώνεται ο Νότος, πλήττεται κι απαξιώνεται ο ίδιος ο πολιτισμός. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την Ελλάδα που έχει τόσο βαριά πολιτιστική κληρονομιά. Και που βέβαια ακόμα και αυτή κρύβεται επιμελώς από το κράτος και την Εκκλησία…

Κάποιος θα έλεγε ότι πολλοί θα ενοχλούνταν από τις απόψεις που εξέφρασες…

Είναι όμως αυτές που πιστεύω και σε αυτά που πιστεύω δεν κάνω εκπτώσεις…

Οπότε εγώ θα πω ένα ευχαριστώ που τις μοιράστηκες μαζί μας. Καλή συνέχεια!…

Να είσαι καλά…

Συνέντευξη – επιμέλεια:  Διονύσης Κωτσάκης

Ο Αντώνης Μιτζέλος εμφανίζεται στη μουσική σκηνή «Αρχιτεκτονική» (Ελασιδών 6 – Γκάζι) το Σάββατο 19 Μαΐου μαζί με τους Καθώς Πρέπει, Κώστα Γαλίτη, Ειρήνη Ψυχράμη και με καλεσμένους τον Μπάμπη Στόκα και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη.

Facebook Comments

Ακούστε live..!