Αρχική      Νέα     Photos      Εκπομπές      Ατζέντα      Κυκλοφορίες      Βιβλίο      Θέατρο      Συνεντεύξεις      Kαφενεδάκι      Πνύκα      Bίντεο      Επικοινωνία!     Downloads      Τεχνολογικό Μαγκαζίνο      Ισολογισμός χρήσης
1990 - 2018. 28 χρόνια Atlantis!

Συνέντευξη Μπάμπη Στόκα στον Atlantis 105,2

Νιώθει την κάθε φράση, την κάθε λέξη που σου λέει. Όταν σου μιλάει σε κοιτάει ίσια στα μάτια. Και σε μέσα σ’ αυτά μπορείς να δεις ταυτόχρονα τη σοφία της πείρας του και την παιδικότητα της ψυχής του. Ο Μπάμπης Στόκας κατάφερε να μάθει πολλά χωρίς να «σκοτώσει» το παιδί που ζει μέσα του. Και εξακολουθεί να μαθαίνει. Γιατί «του αρέσει να παίζει με καλύτερους μουσικούς, ώστε να γίνεται καλύτερος», γιατί «μπορούσε να παίζει τάβλι με τους φίλους του στο Μενίδι ακόμα κι όταν γέμιζε 7 φορές τον Λυκαβηττό», γιατί ακόμα «ψάχνει ένα λα» όπως ο Jaco Pastorius… Του αρέσουν οι ταπεινοί αλλά όχι οι υποτακτικοί, γέμισε το Ολυμπιακό στάδιο αλλά φρόντισε να το ξεχάσει την επόμενη μέρα, και παρόλο που δεν πιστεύει στον… “mister εκεί πάνω”, του ζήτησε (για καλό και για κακό) 20 χρόνια να δει στην κόρη του να μεγαλώνει… Οργίζεται με τους πολιτικούς, βοηθάει τα νέα παιδιά που τα… «γουστάρει». Με μέτρο όμως έτσι ώστε «να ανοίξουν τα δικά τους φτερά». Δεν κρατάει κακία σε αυτούς που προσπάθησαν να τον στείλουν σπίτι του, γιατί με το φέρσιμό τους τον έκαναν να σκεφτεί ότι «κάτι κάνει καλά»… Κι αν κάποτε ο κόσμος «τον στείλει στο σπίτι του» θα πει απλά ένα «ευχαριστώ» γιατί «του έδωσε περισσότερα από όσα ζήτησε». Πεισμώνει στα δύσκολα, αρνείται να δεχτεί ότι ο Μάνος έφυγε, δέχεται όμως την κακή κριτική. Αρκεί να είναι καλοπροαίρετη… Είναι απλά συγκλονιστικό να σε κοιτάει ο Μπάμπης ίσια στα μάτια και να σου λέει: «Θέλω να μ’ αγαπάς και να με αμφισβητείς…»


Atlantis:  Έχεις πει στο παρελθόν ότι κάθε νέος δίσκος είναι και μία “γέννα πολλές φορές επίπονη”. Θέλεις να μας μιλήσεις για τον νέο σου δίσκο;

Μπάμπης Στόκας:  Αυτός ο δίσκος ξεκίνησε με αφορμή ένα τραγούδι που είχαμε κάνει με τον Άλκη Αλκαίο για τον “Άξιο λόγο”,  μία συλλογή τραγουδιών αφιερωμένη στο μεγάλο μας ποιητή. Την παραγωγή εκεί είχαν κάνει ο Μιχάλης Κουμπιός και ο Γιώργος Νταλάρας. Τραγούδησα λοιπόν ένα μελοποιημένο ποίημα του σε αυτήν η συλλογή και από εκεί γνωριστήκαμε, γίναμε φίλοι και μία μέρα μου εμπιστεύθηκε ένα φάκελο με 13 ποιήματα τα οποία ήθελε να μελοποιηθούν. Εγώ αρχικά του είπα ότι θα έπρεπε να ασχοληθεί με τη σύνθεση κάποιος πιο καλός από εμένα κι εγώ απλώς να τα τραγουδήσω. Όμως αυτός επέμενε, οπότε με έβαλε σε ένα… “λούκι”, να διαβάζω 7 μήνες τα ποιήματα και να μην έχω γράψει ούτε ένα ακόρντο, φοβούμενος ότι δεν θα μπορέσω τελικά να το κάνω… Ώσπου κάποια στιγμή έγινε η αρχή με το “ακόμα γράφω γράμματα”… Του το πήγα, του άρεσε και κάπου εκεί “ξεκλείδωσα” και τελικά φτιάξαμε αυτόν το δίσκο μαζί.  “Η αυλή των τρελών” προσωπικά για μένα είναι πολύ σημαντική δουλειά γιατί θεωρώ ότι αποτελεί μεγάλη τιμή το γεγονός ότι ένας τόσο σπουδαίος ποιητής μου εμπιστεύτηκε τα ποιήματά του. Ελπίζω αυτός ο δίσκος να αρέσει στον κόσμο όσο αρέσει σε εμένα…

Atlantis:  Από τον νέο δίσκο σου ξεχωρίσαμε το “δρόμοι της πέστροφας”. Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος συμβολισμός στους στίχους του τραγουδιού;

Μπάμπης Στόκας:  Η πέστροφα όπως ίσως θα ξέρεις κάνει έναν αγώνα ενάντια στο ρεύμα. Όπως δηλαδή οφείλουμε όλοι να κάνουμε σε πολλές φάσεις της ζωής μας. Να πάμε δηλαδή “αντίθετα στο ποτάμι” προκειμένου να φτάσουμε στον προορισμό μας. Πιστεύω ότι είναι ένας πολύ “δυνατός” συμβολισμός…

Atlantis:  Εκτός από αυτά που “λένε για σένα οι όμορφες”, λένε για σένα πολλά και οι μουσικοί που έχουν συνεργαστεί μαζί σου. Και μάλιστα λένε τα καλύτερα. Μιλάνε για έναν άνθρωπο πολύ απλό, καταδεχτικό, συνεργάσιμο και με πολύ σεβασμό στην άλλη άποψη. Και σκέφτομαι καμιά φορά ότι παιδιά πολύ νεώτερα στο χώρο από εσένα και με… “μισή επιτυχία” στην πλάτη τους εμφανίζουν εκ’ διαμέτρου αντίθετη συμπεριφορά. Ποια θα ήταν η δική σου συμβουλή σε τέτοιες συμπεριφορές;

Μπάμπης Στόκας:  Κοίταξε, εμένα μου άρεσαν πάντα οι ταπεινοί άνθρωποι. Βέβαια όταν είσαι νέος σίγουρα κάνεις και λάθη. Να σου πω κάτι; Σε κάποιο βαθμό είναι και υποχρέωσή σου να κάνεις και λάθη όταν είσαι νέος, αρκεί να μην τα επαναλαμβάνεις… Το λάθος δεν είναι κακό. Γίνεται για να μάθεις. Αρκεί να έχεις στο μυαλό σου αυτό που λέμε “το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”. Με το να είσαι ταπεινός, με το  να ακούς τους γύρω σου και τους συνεργάτες αποφασίζοντας όμως αυτό που θέλεις εσύ, σου χωρίς να είσαι υποτακτικός (έτσι κι αλλιώς δεν μου αρέσουν οι υποτακτικοί – “για ένα μεροκάματο” λένε “κάθομαι αλλά δεν γουστάρω”) μόνο κερδισμένος μπορείς να βγεις. Από εκεί και πέρα, εγώ προσπαθώ να έχω γύρω μου ανθρώπους που εκτιμώ, που είναι καλύτεροι μουσικοί από μένα και τελικά να μαθαίνω από αυτούς. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Να παίζεις με καλύτερους για να γίνεσαι καλύτερος. Να μην νομίζεις ότι είσαι ο… “Αλή Πασάς”…κι ότι οι άλλοι είναι απλά κατώτεροι και αναλώσιμοι. Σε μια ομάδα που ο καθένας βάζει την ψυχή του, το μεράκι του, την νοτούλα του που λέμε, αυτό που βγαίνει ανήκει σε όλους και αυτό είναι το όμορφο, αυτό είναι το ουσιαστικό… Έχω δει πολλούς ανθρώπους που έχουν… χαθεί στο διάστημα κι έχουν μείνει εκεί. Αυτό που πρέπει να κάνει ο καλλιτέχνης αν θέλει να είναι αληθινός, είναι να προσπαθεί να κρατάει τα αποθέματά του, να κρατάει όλα αυτά που έχει ζήσει για να μπορέσει να τα βγάλει μετά. Όπως λέει κι ο Pastorius “κυνηγάω ένα λα”… Ναι αλλά ποιο “λα” είναι αυτό; Αυτό είναι το ζήτημα… Δεν είναι όλα τα “λα” ίδια. Και η Χημεία στη ζωή παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Μπορεί να βρεις καταπληκτικούς μουσικούς αλλά να μην ταιριάζεις μαζί τους. Όταν όμως οι μουσικοί αγαπιούνται, όταν καλύπτει ο ένας τον άλλον στη στραβή -γιατί πάντα θα υπάρχουν στραβές- τότε φτάνεις να έχεις αυτό που λέμε “ομάδα”. Αυτό είναι το ουσιώδες και αυτό είναι που εγώ κυνηγάω τώρα πια. Αυτό θα έλεγα και στα νέα παιδιά να κυνηγήσουν…

Atlantis:  Λένε πως ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη με εσένα…

Μπάμπης Στόκας:  Πάνω σε αυτό που λες έχω ένα δικό μου σκεπτικό… Μετά τους Πυξ Λαξ αποφάσισα να απέχω 2-3 χρόνια από την κατάσταση, από τον πολύ τον κόσμο, από αυτήν την “καταιγίδα” στην οποία είχαν… μεταμορφωθεί οι Πυξ Λαξ. Όταν τη ζούσαμε, εγώ προσωπικά δεν το είχα συνειδητοποιήσει… Να σου δώσω να καταλάβεις είχαμε παίξει 5 φορές Λυκαβηττό κι εγώ εξακολουθούσα να πηγαίνω Μενίδι για να παίξω τάβλι με τους φίλους μου… Δεν άφησα δηλαδή όλο αυτό που γινόταν να με “καταπιεί” … Εντάξει σαν άνθρωπος την πάτησα κι εγώ κάποιες φορές αλλά γενικά δεν με αλλοίωσε αυτή η επιτυχία… Όταν λοιπόν έφτασε η ώρα να ακολουθήσω την καθαρά προσωπική μου πορεία ήθελα να απομονωθώ λίγο, να σκεφτώ σοβαρά τι θέλω να κάνω. Έτσι κι αλλιώς δεν είχα και τις καλύτερες σχέσεις με την εταιρεία μου την ΕΜΙ,  γιατί ήμουν και λίγο.. “αναρχικός”, ήμουν δηλαδή έξω από αυτά που ήθελαν να κάνουν. Με ήθελαν  στο χρονοντούλαπο για 8 χρόνια, δεν ήθελαν να τραγουδάω… Νομίζω ότι αμέσως μετά τον Καζαντζίδη, η επόμενη παρόμοια περίπτωση ήμουν εγώ! Αυτό να σου πω την αλήθεια, μου άρεσε. Με πείσμωσε. Είπα δηλαδή, για να μην γουστάρουν αυτοί κάτι κάνω καλά, κάτι έχω! Κι αντί να πάω σπίτι μου -που δεν θα είχα και πρόβλημα να πάω σπίτι μου- αποφάσισα να μείνω και να παλέψω. Όταν αποφασίσει ο κόσμος να με στείλει σπίτι μου, θα πάω και θα πω κι “ευχαριστώ”. Γιατί τελικά μου έδωσε πάρα πολλά, περισσότερα από αυτά που ήθελα…

Atlantis:  Πως αντιμετωπίζεις τις κακές κριτικές;

Μπάμπης Στόκας:  Τις κακές κριτικές που είναι κακοπροαίρετες δεν τις ακούω. Ακούω τις κακές κριτικές τις καλοπροαίρετες. Ακούω αυτούς με ξέρουν και με ακούν. Τους άλλους τους έχω ψιλοχεσμένους και ας με συγχωρέσουν που το λέω έτσι, αλλά τους έχω!

Atlantis:  Αυτό το γράφω κανονικά;

Μπάμπης Στόκας:  Κανονικά! Ακούω λοιπόν μια κριτική όταν είναι καλοπροαίρετη, κι ας μη μου αρέσει! Φαίνεται όμως αν μία κριτική είναι καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη…

Atlantis:  Δεν φοβάται ο Μπάμπης Στόκας ότι -νομοτελειακά που λένε- ίσως να έρθει και η… “σειρά του” να αντιμετωπίσει την απόρριψη κάποιας δουλειάς του;

Μπάμπης Στόκας:  Κοίταξε εγώ πέρασα πολλά χρόνια παίζοντας για 80 ή 100 άτομα! Ίσα-ίσα πεισμώνω, όταν έχω λίγο κόσμο, παίζω πιο πολύ! Τιμώ τα παιδιά που εκείνο το βράδυ αποφάσισαν να έρθουν σε μένα… Δεν υπάρχουν πάντα μόνο επιτυχίες. Αυτό πρέπει να καταλάβουμε όλοι, αυτό πρέπει να καταλάβουν και τα νέα παιδιά. Για αυτό πρέπει να υπάρχει και μέτρο και τρόπος στη βοήθεια που δίνεις στα νέα παιδιά. Πρέπει να τους ανοίγεις το δρόμο αλλά όχι να τους τα δίνεις όλα έτοιμα. Για να πετάξουν με τα δικά τους φτερά, να χαράξουν το δικό τους δρόμο. Αυτό προσπαθώ να  κάνω κι εγώ με τα νέα τα παιδιά που τα γουστάρω πάρα πολύ -θα πρέπει να σου πω. Γενικά πάντως ο τρόπος που θέλω να με αντιμετωπίζουν είναι αυτός που λέει κι ένας στίχος σε ένα τραγούδι που δουλεύω αυτόν τον καιρό: “Να μ’ αγαπάς και να με αμφισβητείς”. Αν δεν με αγαπάς δεν με αμφισβητείς σωστά, έτσι δεν είναι;

Atlantis:  Μάνος Ξυδούς.

Μπάμπης Στόκας:  Με το Μάνο είχαμε μια τεράστια αγάπη, μια σχέση “ερωτική χωρίς κρεβάτι”. Νομίζω ότι αν ήμουν γκόμενα ή αν ήταν γκόμενα θα ήμασταν σίγουρα ζευγάρι… Ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο μιλάγαμε για οτιδήποτε συνέβαινε γύρω μου ή γύρω του. Μου λείπει πάρα πολύ. Όταν έφυγε ο Μάνος άρχισα να καταλαβαίνω αυτό που λέμε “απώλεια”. Το ότι μεγαλώσαμε και αυτό σημαίνει ότι κάποιους φίλους δεν θα τους ξαναδούμε. Το ότι πάψαμε να είμαστε πια πιτσιρικάδες κι ότι αν χαθεί κάποιος θα είναι από ατύχημα ή από την κακιά στιγμή. Από εδώ και πέρα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τη σκέψη ότι κάποια στιγμή θα φύγουμε εμείς ή κάποιοι φίλοι μας “από τα χρόνια”. Ο,τι και να πω πάντως ακόμα μου φαίνεται σαν ψέματα και είναι ώρες που νιώθω ότι δεν έχει φύγει. Να σου δώσω να καταλάβεις στον τάφο του δεν νιώθω ότι μπορώ να πάω. Και δεν έχω πάει ακόμα. Είμαι και περίεργος τύπος… Πριν πάω στην Αμερική ας πούμε, είχα την αίσθηση ότι δεν υπάρχει Αμερική, ότι η Αμερική είναι ψέμα… (Γελάει) Το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν είμαι άνθρωπος των νεκροταφείων. Και τον Μάνο προτιμώ να τον έχω στη σκέψη μου σαν να ζει, σαν να μην έφυγε ποτέ…

Atlantis:  Τί παραπάνω μπορεί να ζητήσει από την καριέρα του, ένας καλλιτέχνης που έχει γεμίσει το Ολυμπιακό Στάδιο; Έρχεται κάποιες στιγμές αυτό που λέμε “κορεσμός”;

Μπάμπης Στόκας:  Να σου πω κάτι; Αφού γεμίσαμε το Ολυμπιακό στάδιο, φρόντισα να το ξεχάσω. Δεν λέω, εκείνη τη στιγμή το έζησα, ήταν φοβερή εμπειρία η αγάπη του κόσμου μου έδωσε άπειρη χαρά και δύναμη, αλλά από εκεί και πέρα θα έπρεπε την επόμενη μέρα να μπορώ να το αφήσω πίσω… Είπα ότι άμα το αφήσω να μείνει μέσα μου και μετά πάω και παίξω για 100 άτομα, θα φρικάρω έτσι; (Γελάει). Αυτό είναι το νόημα, να το αφήνεις και να προχωράς… Αν το σκεφτείς, πιο παλιά είχαμε γεμίσει 7 συνεχόμενες φορές Λυκαβηττό. Σε νούμερα είναι 60.000 κόσμος. Το “ξέχασα” όμως. Όπως “ξέχασα” και το Ολυμπιακό στάδιο. Και δεν νομίζω να ξαναγίνει. Από μένα τουλάχιστον…

Atlantis:  Σκέφτεσαι και ενεργείς με βάση το σήμερα ή επενδύεις στο απώτερο μέλλον; Σε έχει απασχολήσει ποτέ η υστεροφημία σου;

Μπάμπης Στόκας: Είμαι άνθρωπος του σήμερα. Ζω τη στιγμή χωρίς να με ενδιαφέρει το αύριο επί προσωπικού. Το αύριο με ενδιαφέρει για την κόρη μου. Όταν γεννήθηκε ζήτησα από τον “mister εκεί πάνω” να μου δώσει 20 χρόνια να τη δω να μεγαλώνει…

Atlantis:  Πιστεύεις στον “mister εκεί πάνω”;

Μπάμπης Στόκας:  Όχι δεν πιστεύω αλλά είπα “κάτσε μην παίξει καμία στραβή” (γελάει), οπότε εκείνη τη μέρα ζήτησα.. “διακριτικά” αν υπάρχει κάποιος εκεί πάνω, να με ακούσει!

Atlantis:  Φιλία και οικογένεια… Δύο μεγάλες αξίες. Τί έχει χάσει σε αυτό το επίπεδο ο Μπάμπης Στόκας για χάρη της καριέρας του;

Μπάμπης Στόκας:  Τίποτα. Δεν έχω χάσει τίποτα ούτε από φιλία ούτε από οικογένεια. Για μένα αυτά δεν θα πρέπει να τα κάνεις στην άκρη για χάρη της καριέρας. Για αυτό και δεν έκανα οικογένεια, ας πούμε στα 25. Ειδικά τότε δεν νομίζω να υπήρχε γυναίκα να με αντέξει. Εδώ τώρα και πάλι είναι δύσκολο!… (Γελάει) Και βέβαια η φιλία πάντα χρειάζεται… Και πρέπει να μπορείς να καταλαβαίνεις ποιος είναι πραγματικά φίλος σου και ποιος όχι… Βέβαια καμιά φορά δίνουμε σε κάποιους ανθρώπους περισσότερα από όσα αξίζουν. Το έχουμε ανάγκη… “φροϋδικά”. Να ξέρεις πάντως ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη. Μπορεί για παράδειγμα κάποια στιγμή να σε βοηθήσει κάποιος που δεν έχει κι ο άλλος που έχει και μπορεί, να σου γυρίσει την πλάτη στα δύσκολα. Οπότε εξακολουθώ και λειτουργώ με το ένστικτό μου, μόνο που πια δεν είναι τόσο “μεθυσμένο”, είναι πιο καθαρό, κατάλαβες;

Atlantis:  Δεν υπάρχει μέρα που να μη συζητήσουμε στις παρέες μας για την κρίση, τα οικονομικά μέτρα, τις πολιτικές εξελίξεις… Ποιο είναι το παρών και το μέλλον αυτού του τόπου μέσα από τα μάτια του Μπάμπη; Υπάρχουν λύσεις; Μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον αν όχι για μας, τουλάχιστον για τα παιδιά μας;

Μπάμπης Στόκας:  Μέλλον υπάρχει πάντα. Αλλά με αυτά τα δύο κόμματα που έχουν καταστρέψει τα πάντα, που προσπαθούσαν πάντα να αφήσουν τον κόσμο αγράμματο, αστοιχείωτο τον ήθελαν στα σκυλάδικα και έξω από τον πολιτισμό, με μια αριστερά που την ενδιαφέρουν μόνο τα συνδικάτα και ο εχθρός της είναι η “άλλη αριστερά”, εξωφρενικά πράγματα δηλαδή, δεν κάνουμε δουλειά… Ειδικά πάντως τα δύο μεγάλα κόμματα είναι η μεγαλύτερη πληγή… Με ανθρώπους μέσα σε αυτά που για χρόνια τρώγανε. Οι περισσότεροι θα μου πεις “ψιλά”. Τρώγανε όμως. Και ψηφίζανε. Και τώρα θα ξαναψηφίσουν. Για να ξαναφάνε… Ενώ αυτή η χώρα πραγματικά θα μπορούσε να αλλάξει… Έχει πάντως και κάποια καλά η κρίση. Όχι ότι μου αρέσει να υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν τις δουλειές τους και περνάνε δύσκολα, προς Θεού έτσι; Αλλά μέσα από όλο αυτό βλέπεις ανθρώπους να έρχονται κοντά, να δίνουν το χέρι τους ο ένας στον άλλο κι ακόμα βλέπεις στο χώρο της τέχνης να γίνονται πράγματα πιο ουσιαστικά … Πάντως δεν τρέφω ελπίδες ότι μέσα από τις εκλογές θα αλλάξουν και πολλά πράγματα. Μπορείς να περιμένεις ότι θα έρθουν οι κλέφτες να μας σώσουνε;

Atlantis:  Το γράφω το “κλέφτες”;

Μπάμπης Στόκας:  Ε βέβαια! Παρ’ όλα αυτά θέλω να πω και ότι τελικά η μόνη δύναμη που έχουμε σαν πολίτες είναι η ψήφος μας. Τουλάχιστον όσο ακόμα δεν έχουμε δικτατορία…

Atlantis:  Είπες “ακόμα”…

Μπάμπης Στόκας:  Ναι γιατί μπορεί να συμβεί κι αυτό. Προς το παρόν λοιπόν η μόνη δύναμή μας είναι αυτή. Εάν δε πράξουμε κατά συνείδηση και όχι συμφώνα με το φαινομενικό προσωπικό μας συμφέρον μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Να φτάσεις να δουλεύεις για 250 ευρώ το μήνα και να τρως και καμιά σφαλιάρα… Κι άμα είσαι και κοριτσάκι να τρως και “κανέναν”… Για αυτό είναι πολύ σημαντικό να ψηφίσουμε όλοι με συνείδηση…

Atlantis:  ….

Μπάμπης Στόκας:  (Κοιτάζει με έντονο βλέμμα). Τα γράφεις κανονικά. Ο,τι σου λέω… Αυτά είπα, αυτά να γράψεις.

Atlantis:  Για 2 ώρες ήσουν παραγωγός του Atlantis 105,2. Θέλεις να μας μιλήσεις για την εμπειρία σου;

Μπάμπης Στόκας:  (Γελάει). Ήταν δύσκολο για μένα, δύσκολη δουλειά κάνετε! Την άλλη φορά θα έρθω πιο προετοιμασμένος! (Γελάει) Πάντως πέρασα πολύ ωραία!…

Συνέντευξη/επιμέλεια: Διονύσης Κωτσάκης.
Facebook Comments

Ακούστε live..!