Αρχική      Νέα     Photos      Εκπομπές      Ατζέντα      Κυκλοφορίες      Βιβλίο      Θέατρο      Συνεντεύξεις      Kαφενεδάκι      Πνύκα      Bίντεο      Επικοινωνία!     Downloads      Τεχνολογικό Μαγκαζίνο      Ισολογισμός χρήσης
1990 - 2018. 28 χρόνια Atlantis!

Συνέντευξη Ραλλίας Χρηστίδου στον Atlantis 105,2

Τραγουδάει πανέμορφα και με την ίδια ευκολία ποπ, ροκ, λαϊκά ή ακόμα και παραδοσιακά. Στις συναυλίες της συνδέει την κιθάρα της με 11 πετάλια. Στον τελευταίο της δίσκο έγραψε η ίδια τη μουσική ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα να εξασφαλίσει «υπογραφές» συνθετών που το όνομά τους είναι ταυτόσημο με την «επιτυχία». Μάλλον γιατί πάνω από την επιτυχία βάζει την αλήθεια της. Και παρόλο που η επιτυχία τη συνοδεύει σε ο,τι κάνει, εκείνη σχεδόν αισθάνεται αμήχανα όταν θα πρέπει να μιλήσει για αυτήν. Είναι σίγουρα ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού της. Σαν έφηβη ερωτευόταν τραγούδια και όχι τραγουδιστές. Αλλά και στα 32 της, πάλι τραγούδια ερωτεύεται. Γελάει με το πείσμα της. Θαυμάζει τους στιχουργούς που θεωρεί σημαντικούς γιατί «έχουν ένα συγκεκριμένο είδος ευφυΐας». Μιλάει στο διαδίκτυο με τους ανθρώπους που την αγαπούν και τη στηρίζουν «γιατί παίρνει δύναμη και γίνεται καλύτερη». Πιστεύει στην προσωπική ευθύνη αλλά και στο χρέος απέναντι στο διπλανό μας. Πληγώνεται γιατί «ενώ κάποτε αν πάθαινες κάτι έτρεχε όλος ο κόσμος να βοηθήσει, σήμερα αν σε δουν πεσμένο στο δρόμο θα έρθουν να σε τραβάνε φωτογραφίες με το i-phone». Η Ραλλία Χρηστίδου έχει πλέον «κλειδώσει» στην «απέναντι πλευρά».

Τι είναι για τη Ραλλία Χρηστίδου η «απέναντι πλευρά»;

Η «απέναντι πλευρά» εκτός από τον τίτλο του τελευταίου μου άλμπουμ που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο και εκτός από το ομότιτλο τραγούδι που υπάρχει στο άλμπουμ αυτό, είναι μια πλευρά στη δουλειά μου -και όχι στη μουσική μου- που ήθελα πάντοτε να είμαι και που μέχρι πρότινος δεν το είχα καταφέρει στο 100%.

Για ποιο λόγο;

Γιατί ίσως χρειάζεται να ασχοληθεί κανείς λίγο περισσότερο με το τί θέλει να κάνει στην πραγματικότητα… Ξέρεις, όταν ξεκινάς πολλές φορές σε επηρεάζουν άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να σου λένε ότι θέλουν το καλό σου ή ακόμα ότι το γνωρίζουν αυτοί καλύτερα από σένα… Είναι σύνηθες όταν ξεκινάς να μην έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στο ένστικτό σου και στη βαθύτερη επιθυμία σου. Επειδή όμως πλέον στο χώρο δεν είμαι ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά εφτά χρόνια και κοντεύω τα οχτώ, έχω αποκρυσταλλώσει πια αυτό που πραγματικά θέλω να κάνω… Και μάλιστα γνωρίζω πλέον ότι αυτό ταυτίζεται με αυτό που θέλει και ο κόσμος που με ακολουθεί πιστά. Πρέπει να σου πω ότι αυτί οι άνθρωποι είναι πολύ σημαντικοί για μένα, μιας και από καλλιτεχνικής πλευράς με γνωρίζουν καλύτερα από τους υπόλοιπους, αφού δεν με παρακολουθούν αποσπασματικά ούτε ακούν συμπτωματικά κάποιο τραγούδι μου. Με εκτιμούν, με ακολουθούν και με στηρίζουν. Αυτοί οι άνθρωποι μου έλεγαν πάντοτε ότι «θέλουμε να ακούμε δικά σου τραγούδια». Αποφάσισα κι εγώ λοιπόν να κάνω ακριβώς αυτό. Να πάω δηλαδή στην «απέναντι πλευρά». Στην πλευρά που έχει περισσότερες δυσκολίες. Στην πλευρά που είναι πολύ πιο δύσκολο να αποσπάσεις μία θετική, μια καλοπροαίρετη κριτική. Στην πλευρά που εν πάση περιπτώσει ήθελα να είμαι από την αρχή…

Δηλαδή αφήνεις τη σιγουριά ενός «πετυχημένου συνθέτη» που η υπογραφή του σημαίνει μισή αν όχι ολόκληρη επιτυχία και δοκιμάζεσαι πλέον και σαν δημιουργός.

Δοκιμάζομαι σαν δημιουργός και θα επιμένω μέχρι να πεθάνω! (Γελάει)

Έρωτας και θάνατος. Οι δύο μεγάλες δυνάμεις που προκαλούν δέος. Ο Πάμπλο Νερούντα είχε γράψει ένα συγκλονιστικό ποίημα με αυτόν τον τίτλο. Εσένα πάλι στο νέο σου cd και συγκεκριμένα στο «κλείδωσα» σε ακούμε να τραγουδάς «έρωτας – θάνατος ισοπαλία». Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για το στίχο αυτό;

Μου αρέσει η ερώτηση αυτή. Δεν είχα ρωτήσει τη στιχουργό του τραγουδιού -και ολόκληρου του δίσκου- τη Λίνα τη Δημοπούλου για το συγκεκριμένο στίχο. Κατ’ αρχάς θα ήθελα να σου ότι πιστεύω πως το τραγούδι αυτό μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος φτάνει στον οριστικό του στόχο. Για παράδειγμα ο στίχος «κλείδωσα μαζί σου οριστικά» δεν είναι απαραίτητα ερωτικός. Μπορεί να δίνει το συναίσθημα που δημιουργείται στον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της πορείας προς τον απώτερο σκοπό του. Κάθε άνθρωπος έχει μία αποστολή: Να βρει τί είναι αυτό που τον γεμίζει πραγματικά, τί είναι αυτό που τον κάνει να νιώθει Θεός. Για να έρθω πάντως στο στίχο που με ρώτησες, πιστεύω ότι μπορεί να σημαίνει ταυτόχρονα, πολλά διαφορετικά πράγματα, ανάλογα με το πώς θέλει κανείς να το δει… Προσωπικά εισπράττω ότι το «έρωτας – θάνατος ισοπαλία» έχει να κάνει με τον κύκλο που κάνει ο έρωτας μέσα μας… Η ζωή έχει δείξει ότι ο έρωτας είναι κάτι που τελειώνει, δεν νομίζω δηλαδή ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να είναι ερωτευμένος με κάποιον άλλο άνθρωπο για πάντα… Προσωπικά, αν έρθει κάποιος και μου το πει κάτι τέτοιο, δε θα τον πιστέψω… Το τέλος κάθε έρωτα που νομοτελειακά έρχεται μέσα μας, είναι κι ένας μικρός «θάνατος». Το «έρωτας – θάνατος ισοπαλία» είναι για μένα το κλείσιμο της «διαμάχης» αυτών των δύο στο τέλος κάθε κύκλου…

Μπορείς να τραγουδήσεις το ίδιο εύκολα ποπ, ροκ, λαϊκά ή ακόμα και παραδοσιακά τραγούδια. Μήπως όμως αυτή σου η ικανότητα έχει και κάποια αρνητικά; Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να πει ότι δεν έχεις συγκεκριμένη ταυτότητα στην πορεία σου… Ακόμα ίσως αυτό να αποτελεί τροχοπέδη σε επαγγελματίες του χώρου όπως μάνατζερ ή υπεύθυνους δισκογραφικών που θα τους βόλευε να σου κρεμάσουν μια «ταμπέλα» προκειμένου να καταστήσουν το καλλιτεχνικό σου προϊόν ευκολότερα «εμπορεύσιμο».

Κοίταξε να δεις… Τον πρώτο καιρό το είχα ακούσει αυτό ως αρνητική κριτική. Άκουγα δηλαδή από κάποιους ότι το «καλλιτεχνικό μου προϊόν» έχει έλλειψη ταυτότητας. Δεν ξέρω τώρα αν για κάποιους η λέξη «ταυτότητα» ταυτίζεται με την «ταμπέλα» στο ράφι του δισκοπωλείου. Εγώ πάντως γενικά είμαι ενάντια στις ταμπέλες. Πιστεύω στη μοναδικότητα των ανθρώπων γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Το να μπορεί κάποιος να υπηρετήσει περισσότερα από ένα ήδη τραγουδιών με μια σχετικά αξιοπρεπή απόδοση, νομίζω ότι είναι μια ιδιότητα που μόνο θετικά μπορεί να τη δει κανείς. Εάν ο κόσμος μου αναγνωρίζει κάτι τέτοιο, θεωρώ ότι αυτό όχι μόνο δε μου «στερεί την καλλιτεχνική μου ταυτότητα», αλλά αντίθετα, με κάνει να ξεχωρίζω στα μάτια του…

Αυτή η «πολυσυλλεκτικότητα» μεταφέρεται και στα κομμάτια που γράφεις, σωστά;

Σαφώς! Τα κομμάτια που γράφω δεν είναι ποτέ αμιγώς ποπ ή ροκ… Πάντοτε έχουν μία… «λαϊκότητα»! Αν και ο όροι «λαϊκό τραγούδι» και «λαϊκή μουσική» δεν έχουν σαφή όρια…

Αν σου ζητούσα να ορίσεις εσύ τα όρια αυτά;

Θα σου έλεγα ότι παρόλο που πολλοί πιστεύουν πως το λαϊκό θα πρέπει να είναι συνυφασμένο με το μπουζούκι ή με κάποιο άλλο λαϊκό παραδοσιακό όργανο, για μένα δεν ισχύει αυτό. Αν θα έπρεπε να δώσω έναν ορισμό στο λαϊκό τραγούδι, θα έλεγα ότι είναι το τραγούδι που μπορεί να μιλήσει σε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο. Δηλαδή ίσως τελικά να είναι η μαζικότητα που προσδίδει τον τίτλο του λαϊκού σε ένα τραγούδι. Όχι τόσο η ενορχήστρωση ή ο μουσικός δρόμος, αν θέλεις να το εξετάσουμε από καθαρά μουσική άποψη…

Τα ακούσματα που είχες μικρή;

Και αυτά σχετίζονται με την πολυσυλλεκτικότητα που ανέφερες… Προέρχομαι από μία οικογένεια με πάρα πολλά διαφορετικά ακούσματα. Έτσι από μικρή άκουγα πολλά διαφορετικά πράγματα. Ο πατέρας μου ήταν fan της κλασσικής μουσικής αποκλειστικά. Ορχηστρική μουσική και κάποιες όπερες που του άρεσαν πολύ. Από την άλλη η μαμά μου άκουγε πιο πολύ mainstream και λαϊκά κομμάτια. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, εγώ σπούδαζα κλασσική μουσική. Όλη αυτή η «ατμόσφαιρα», αυτό το «μίγμα» πιθανότατα μου δημιούργησε μία αρνητικότητα στην ιδέα ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να ακούει ένα μόνο πράγμα. Προσωπικά θα ακούσω, θα παίξω στην κιθάρα και ίσως θα τραγουδήσω οτιδήποτε μου αρέσει. Ποτέ μου δεν εξέτασα ποιος είναι αυτός που τραγουδάει το καθετί. Ως έφηβη δεν είχα ποτέ στον τοίχο του δωματίου μου κάποιες αφίσες από τραγουδιστές ή τραγουδίστριες που θεωρούσα «πρότυπα». Άντε να είχα κάποια συγκροτήματα. Τραγούδια ερωτευόμουν πάντα. Ανεξάρτητα από το ποιος τα έλεγε…

Είσαι από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν δώσει μάχες για τα δικαιώματα των δημιουργών με τους οποίους έχεις συνεργαστεί ακόμα και με προσωπικό κόστος. Θέλεις να μας πεις δυο λόγια για αυτό;

Ίσως αυτό συμβαίνει γιατί θεωρώ και τον εαυτό μου δημιουργό. Η δημιουργία ήταν πάντοτε μια προσωπική μου ανάγκη… Κάποια στιγμή ο Θεός με βοήθησε να την κάνω πραγματικότητα.

Από πόσων χρονών άρχισες να γράφεις μουσική;

Τι να σου πω… Δε θυμάμαι… 15;

Στίχους έγραφες;

Έγραφα και στίχους, ναι…

Πιο πολύ στίχους ή πιο πολύ μουσική;

Τότε τα δούλευα ταυτόχρονα. Τώρα πια γράφω μόνο μουσική για να είμαι πιο… ήρεμη αλλά αν κάτσω και «ταλαιπωρηθώ» λίγο παραπάνω μπορεί να γράψω κάποιο στίχο που να μου αρέσει και να τον θεωρώ αξιοπρεπή… Παρόλα αυτά δεν έχω την «ευφυΐα» των στιχουργών που μου αρέσουν. Για παράδειγμα αν για να γράψω κάποιους στίχους που θα μου αρέσουν αρκετά θα πρέπει ξοδέψω και μια βδομάδα, για να γράψω μία μουσική που θα μου αρέσει αρκετά, σίγουρα θα ξοδέψω πολύ λιγότερο χρόνο.

Ποιοι στιχουργοί σου αρέσουν;

Μου αρέσει πολύ ένα νέο παιδί ο Σταύρος Σταύρου. Δεν ξέρω σε ποιους έχει δώσει τραγούδια, απλά έχω διαβάσει κάποια στιχάκια του και μου άρεσαν πάρα πολύ. Η Λίνα Δημοπούλου μου αρέσει πάρα πολύ και για αυτό κάναμε και τον τελευταίο δίσκο μαζί. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που μία τόσο σημαντική στιχουργός έγραψε σε ολόκληρο το δίσκο μου. Είναι συγκεκριμένος ο τρόπος γραφής αυτών των ανθρώπων… Αυτό σημαίνει ότι έχουν ένα συγκεκριμένο είδος «ευφυΐας». Που αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι πρόκειται για ένα χάρισμα από το Θεό. Σίγουρα το έχουν δουλέψει, το έχουν «εκπαιδεύσει»… Αλλά το χάρισμα είναι χάρισμα!
Δεν έχω συναντήσει ποτέ καλλιτέχνη που στη συνείδηση του κόσμου να έχει περάσει ως τραγουδιστής-τραγουδίστρια αλλά στο live να χρησιμοποιεί για την κιθάρα του 11 πετάλια. Πρέπει να είσαι κυριολεκτικά ερωτευμένη με αυτό που λέμε «ήχος».
Κοίταξε να δεις… Όσο περνάει ο καιρός χειροτερεύω μπορώ να σου πω! (Γελάει) Πάντως από αυτά που λένε φίλοι και συνεργάτες πολύ πιο «ξινοί» απ’ ότι εγώ και πιο δύσκολοι στο να τους αρέσει κάτι, όσο περνάει ο καιρός εξελίσσομαι… Αυτό το βρίσκω πολύ θετικό. Το να πειραματίζομαι ηχητικά είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και με γεμίζει πολύ. Ο κόσμος γνωρίζει ότι με την κιθάρα δεν έχω μια.. «επιφανειακή» σχέση. Γνωρίζει καί ότι την έχω σπουδάσει αλλά καί ότι ασχολούμαι μαζί της πολύ σοβαρά. Αυτό είναι για μένα πολύ ευχάριστο. Πραγματικά μου αρέσει πάρα πολύ.

Αγωνίστηκες όμως αρκετά για να το πετύχεις αυτό.

Νομίζω ναι. Και ίσως στερήθηκα και κάποια άλλα πράγματα. Δε με ενδιέφερε ποτέ να είμαι μέρος κάποιου lifestyle που προβάλλεται από τα media. Ποτέ δεν το ήθελα, και αυτοί που με παρακολουθούν το έχουν σεβαστεί απόλυτα. Δεν μου ζήτησαν ποτέ κάτι άλλο από αυτό που κάνω. Κατάλαβαν ότι αυτό που κάνω είναι η αλήθεια μου, το εκτίμησαν και μπορώ πλέον να πω ότι τους άρεσε κιόλας…

Είσαι από τους λίγους καλλιτέχνες που έχει τόσο άμεση σχέση με το κοινό που σε ακολουθεί και σε πιστεύει. Μιλάς συχνά μαζί τους στο facebook και στο twitter. Πόσο σημαντική είναι για σένα αυτή η σχέση και τι κερδίζεις από αυτήν ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος;

Είναι πολύ σημαντική. Αφουγκράζομαι τον κόσμο, παίρνω δύναμη να συνεχίσω την πορεία μου, πολλές φορές παίρνω έμπνευση, μαθαίνω, ορισμένες φορές ίσως και να αμφισβητώ κάποια πράγματα που θεωρούσα δεδομένα. Όλα αυτά σίγουρα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Και βέβαια υπάρχει και ο συναισθηματικός παράγοντας. Θα σου πω ένα μήνυμα που μου έστειλε μία κοπέλα σήμερα το πρωί. Μου γράφει το όνομά και την ηλικία της και μου λέει στη συνέχεια: «Δεν παρακολουθώ την ελληνική μουσική καθόλου. Ακούω μονάχα ξένη μουσική. Έχω παρακολουθήσει όμως την πορεία σου», προφανώς εννοούσε τηλεόραση, έντυπα κ.τ.λ., «όλα αυτά τα χρόνια και με έχεις κερδίσει με το χαρακτήρα σου και την προσωπικότητά σου. Συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις».

Της απάντησες;

Ναι. Της απάντησα ότι χαίρομαι που έχω κερδίσει έστω και αυτό, δηλαδή το να με εκτιμάς σαν άνθρωπο και ελπίζω κάποια στιγμή να γράψω κι ένα τραγούδι που θα σου αρέσει πολύ. (Γελάει)

Ο Μπίσμαρκ είχε πει ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Πόσο εφικτό είναι για αυτήν τη χώρα να ορθοποδήσει με τις πολιτικές που ακολούθησε τα τελευταία χρόνια και τις πολιτικές που ακολουθεί στην παρούσα φάση;

Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να σου πω ότι μετά από πολλή σκέψη έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Νεοέλληνας αρέσκεται στο να το παίζει θύμα. Πιστεύω ότι η παρούσα κατάσταση είναι μια κατάσταση την οποία καλλιεργήσαμε. Δεν νομίζω ότι ξυπνήσαμε μια μέρα και βρήκαμε μια χώρα που καταστράφηκε απλά από μόνη της. Η χώρα είναι ο λαός της. Δεν είναι μόνο τα βουνά και τα νησιά μας. Είναι και ο κόσμος που ζει εκεί. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, ως λαός μας άρεσε να το παίζουμε και λίγο «θύματα». Μας άρεσε να λέμε ότι είμαστε η «μικρή χώρα», που την ταλαιπωρούν οι «ξένες δυνάμεις», έτσι;

Ναι, αλλά δεν ήμασταν μόνο γκρινιάρηδες, ήμασταν κι «έξω καρδιά». Δε λέγαμε ότι εμείς ξέρουμε να ζούμε;

Ναι βέβαια. Μας άρεσε να λέμε ότι είμαστε και φιλόξενοι και γλεντζέδες και καλόκαρδοι κι ότι αυτά είναι στο DNA μας και δε θα αλλάξουν ποτέ. Τώρα όμως, που είναι όλα αυτά; Είμαστε πλέον φιλόξενοι; Είμαστε πλέον καλόκαρδοι; Προσωπικά βλέπω ότι δεν είμαστε φιλόξενοι ούτε με το γείτονά μας. Δεν είμαστε φιλόξενοι ούτε με τα άντερά μας! Δεν χωνεύουμε πια ούτε τον εαυτό μας τον ίδιο. Κοιτάμε μόνο τι κάνει ο διπλανός μας για να τον κρίνουμε και να τον κατακρίνουμε. Στρέφουμε ποτέ τα φώτα προς τον εαυτό μας να δούμε τι κάναμε εμείς, να δούμε που ακριβώς έχουμε φταίξει; Για να έρθω τώρα στην αρχική σου ερώτηση, γιατί αυτή είναι για μένα η ουσία, όλο αυτό το πράγμα μας έχει οδηγήσει και στο πολιτικό αδιέξοδο… Όλοι αυτοί που κυβερνούσαν τα χρόνια που πέρασαν, εμείς -συνολικά- τους είχαμε επιλέξει. Και ως κοινωνικό σύνολο, δεν μπορεί να αποζητάς την κάθαρση και τη δικαιοσύνη, τη στιγμή που κι εσύ συμμετέχεις σε ένα σύστημα διεφθαρμένο. Να σου πω κάτι απλό; Για μένα είναι αδιανόητο να θέλεις να κάνεις κάτι νόμιμο και να πρέπει να λαδώσεις για αυτό… Ακόμα και άνθρωποι με αντιστάσεις, που προσπαθούσαν δια της ορθής οδού μια, δύο, τρεις, κάποια στιγμή άκουγαν το φίλο ή το συγγενή να τους λέει «δεν καταλαβαίνεις ότι άμα δε λαδώσεις δε βρίσκεις το δίκιο σου»; Ε, το έκανε ο ένας, το έκανε ο άλλος και κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ…

Θέλει όμως μεγάλη ωριμότητα για να κάνεις αυτές τις «αντιστάσεις» στάση ζωής και να μην «υποκύπτεις», έτσι δεν είναι;

Σαφώς. Εγώ όμως πιστεύω πολύ στην προσωπική ευθύνη, στον κώδικα ηθικής που πρέπει να κουβαλάμε μέσα μας. Από τη στιγμή που αποφασίζεις να πας «με το σταυρό στο χέρι» και δε θέλω να με παρεξηγήσεις που θα βάλω κι εμένα σε αυτήν την κατηγορία, ξέρεις ότι το σταυρό αυτό τον κουβαλάς και ότι τον κουβαλάς γιατί είναι επιλογή σου. Είναι πολύ απλό για μένα: Ο καθένας επιλέγει στάση ζωής και ευθύνεται για αυτήν. Ακόμα και σήμερα που λέμε ότι παλεύουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που ζουν με την παλιά νοοτροπία που σου περιέγραψα. Κι ακόμα χειρότερα, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχα για τον εαυτό τους. Δεν τους ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο. Δεν έχει καλλιεργηθεί μέσα τους η έννοια της αλληλεγγύης. Θυμάσαι τις ταινίες της δεκαετίας του 60; Πάθαινε κάτι κάποιος κι έβγαιναν όλοι να βοηθήσουν. Τώρα θα ψοφήσεις στο δρόμο και θα έρθουν από πάνω σου να σε κοιτάνε… Και θα σε τραβάνε φωτογραφίες με το i-phone…

Δεν μου είπες όμως αν βλέπεις φως στο τούνελ…

Είμαι 32 χρονών. Για να δούμε φως στο τούνελ πρέπει να αλλάξει αυτή η νοοτροπία. Το δυσάρεστο είναι ότι για να αλλάξει αυτή η νοοτροπία πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια. Δηλαδή πρέπει τώρα εμείς να αγωνιστούμε για να αλλάξει ο κόσμος σε 10 ή σε 15 χρόνια. Όντως τελευταία υπάρχει μια αλλαγή. Τη βλέπω. Τη διαπιστώνω. Γίνεται όμως με πολύ αργούς ρυθμούς. Δυστυχώς, οι άνθρωποι που προσπαθούν για αυτήν, είναι μέρος αυτής της κοινωνίας. Κι αυτή τους δυσκολεύει να κουβαλήσουν το σταυρό τους, παρόλο που ο αγώνας τους γίνεται για το καλό όλων. Αν θέλουμε να βγούμε γρηγορότερα στο φως, πρέπει ως κοινωνία να μάθουμε να νοιαζόμαστε για το διπλανό μας. Μπορεί εσύ ή εγώ να νοιαζόμαστε αν ο διπλανός μας είναι καλά. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί που απλά δεν νοιάζονται. Ακόμα χειρότερα, υπάρχουν και κάποιοι που η δυστυχία του διπλανού τους, τους προκαλεί ηδονή. Θέλουν να είναι αυτοί καλά και ο διπλανός τους να πεινάει. Μα θα μου πεις γιατί; Γιατί έχουν εκπαιδευτεί έτσι…

Ποια είναι τα άμεσα καλλιτεχνικά σου σχέδιά;

Ήδη έχω ξεκινήσει και γράφω καινούρια κομμάτια. Δεν ξέρω αν θα έχω την οικονομική δυνατότητα να τα κυκλοφορήσω όλα μαζί ή να τα κυκλοφορήσω ένα-ένα. Όχι ότι έχει μεγάλη σημασία αυτό πλέον από ότι έχω καταλάβει. Είμαι σε πάρα πολύ δημιουργική περίοδο, προσπαθώ να γράψω και στίχο… Από εκεί και πέρα ζωντανές εμφανίσεις…

Facebook Comments

Ακούστε live..!