Αρχική      Νέα     Photos      Εκπομπές      Ατζέντα      Κυκλοφορίες      Βιβλίο      Θέατρο      Συνεντεύξεις      Kαφενεδάκι      Πνύκα      Bίντεο      Επικοινωνία!     Downloads      Τεχνολογικό Μαγκαζίνο      Ισολογισμός χρήσης
1990 - 2020. 30 χρόνια Atlantis!

Συνέντευξη Σπυριδούλα στον Atlantis 105,2

Οι Σπυριδούλα είναι μόνοι τους μια ιστορία, και αναφερόμαστε στην μπάντα, όπου από τον Νοέμβριο του 1977 μέχρι και σήμερα έχουν διαγράψει μια πολύ δυνατή πορεία στο χώρο της Ελληνικής Ροκ. Με δίσκους ορόσημο για το χώρο, είναι σαφέστατα από τα σημαντικότερα σχήματα. Έχουν επηρεάσει αρκετούς μεταγενέστερους μουσικούς και γενεές ακροατών. Απέναντι μας έχουμε τους Αδερφούς Σπυρόπουλου, Νίκο και Βασίλη, τους πρωτεργάτες των Σπυριδούλα να μας μιλούν για όλους και για όλα.

Atlantis: Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Γνωρίζουμε ότι πήρατε την ονομασία σας από την βασανισμένη υπηρέτρια που την σιδέρωναν τα αφεντικά της το 1956, τι σας ώθησε ώστε να επιλέξετε αυτό το όνομα.

Νίκος Σπυρόπουλος: Πρέπει να δώσω δύο απαντήσεις. Τότε αυτό που υπερίσχυσε σαν αίσθηση της επιλογής του ονόματος και το δέχτηκα πολύ θερμά ήταν ότι ήταν σοκαριστικό, γιατί ήμουν 19 χρονών. Τώρα που μπορώ να το βλέπω μετά από όλη αυτή τη διαδρομή και με άλλη εμπειρία, μπορώ να διακρίνω πράγματα που δεν τα διέκρινα ποτέ στην ώρα τους, ότι είχε όλα όσα χρειάζεται ένα όνομα και μάλιστα μας το είχε αναφέρει αυτό ο διευθυντής της EMI όταν κάναμε τις πρώτες επαφές πριν το Φλου, ότι του έκανε εντύπωση το όνομα. Ο άνθρωπός ήταν μεγάλης ηλικίας, ο Γιώργος ο Πετσίλας ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τον χώρο, και τότε με είχε εντυπωσιάσει το γεγονός ότι του άρεσε το όνομα, δεν είχα καταλάβει τότε το γιατί. Τώρα καταλαβαίνω γιατί είχε όσα χρειάζονταν από άποψη μάρκετινγκ. Δηλαδή ήταν έξυπνο, ευφυές, δεν σε προϊδέαζε για κάτι σχετικό, ήταν τελείως άσχετο με το αντικείμενο της μπάντας.

Βασίλης Σπυρόπουλος: Μια ομάδα φρικιά να λέγονται Σπυριδούλα ήταν κάπως περίεργο.

Νίκος: Και γινόταν ακόμα πιο σοκαριστικό για αυτούς που δεν ήξεραν την ιστορία. Τότε ήταν λίγοι γιατί ήταν ακόμα ζεστή η ιστορία, αλλά υπήρχαν.

Atlantis:  Η δεκαετία του 70 ήταν μια πολύ δύσκολη δεκαετία για το ροκ. Ειδικά τον καιρό που ξεκινήσατε, τον καιρό της μεταπολίτευσης, μεσουρανούσε το πολιτικό τραγούδι και το ροκ είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Τι σας έκανε να πάρετε την απόφαση για την ίδρυση του συγκροτήματος και να ενταχθείτε σε ένα δύσκολο για την εποχή μουσικό χώρο.

Νίκος:  Πάλι δύο απαντήσεις έχει εδώ. Στο πρώτο μέρος της ερώτησης, εγώ ακόμα ψάχνω να βρω την εύκολη δεκαετία για το ροκ στην Ελλάδα, δηλαδή δεν ήταν μόνο η δεκαετία του 70, δεν έχω διακρίνει κάποια εύκολη δεκαετία και δεν θα έβαζα και την δεκαετία του 80 γιατί τότε έγιναν πράγματα που ονομάστηκαν ροκ και δεν ήταν και αυτό συνεχίζεται ακόμα. Και δεν το λέω από την άποψη της αξιολόγησης, δηλαδή όταν εγώ ισχυρίζομαι ότι ο Παπακωνσταντίνου δεν είναι ροκ δεν είναι ότι δεν είναι καλός, δεν αξιολογώ, απλά δεν είναι ροκ, έχουμε μπερδέψει λίγο τις έννοιες, το κάνουμε αυτό, το συνηθίζουμε.

Βασίλης: Επίσης ούτως ή άλλως, επιλογές δεν γίνονται αν κάτι είναι εύκολο ή δύσκολο, είναι η στιγμή να κάνεις κάτι και το κάνεις, αν είσαι τυχερός είναι κατάλληλη στιγμή, αν είσαι άτυχος σε τρώει το σκοτάδι. Εμείς είμαστε τυχεροί γιατί παρόλο που όπως λες η δεκαετία του ‘70 ήταν δύσκολη, εμείς βγήκαμε εκεί που πήγε να αλλάξει κάτι και είμαστε μαζί με άλλα συγκροτήματα της εποχής οι εκφραστές αυτής της αλλαγής, γι’ αυτό ήμασταν τυχεροί και είχαμε απήχηση. Αν αυτός ο δίσκος είχε βγει δύο χρόνια πριν ή δυο χρόνια μετά μπορεί να είχε πάει στα αζήτητα.

Νίκος:  Όπως έλεγε και ο Tony Wilson ο παραγωγός της Factory Records πρέπει να πιάσεις το κύμα την ώρα που αυτό είναι στην κορυφή του.

Βασίλης:  Αλλά αυτό δεν το ξέρει κανείς, είναι περισσότερο θέμα τύχης και ενός ενστίκτου παρά πραγματικού σχεδιασμού. Η ιστορία αν έχετε διαβάσει ή ακούσει των εταιριών δίσκων  είναι γεμάτη από τέτοιες γκάφες απορρίψεων

Νίκος:   Η πιο γνωστή ιστορία είναι των Sex Pistols όπου πήγαν στο γραφείο του γενικού διευθυντή της EMI Αγγλίας με το  δίσκο “Never Mind The Bollocks” και αυτός τους πέταξε έξω σχεδόν με τις κλοτσιές ωρυόμενος “εμείς είμαστε σοβαρή εταιρία δεν βγάζουμε τέτοια πράγματα” και όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος έκανε ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε μία εβδομάδα και ο διευθυντής κατέλεξε με δυσμενή μετάθεση στην Ελλάδα και τον γνωρίσαμε εμείς όταν κάναμε διαπραγματεύσεις για το “Φλου”.

Atlantis:  Θέλετε να μας πείτε μερικά από τα μουσικά σας ακούσματα και προπάντων να μας πείτε ποιες ήταν οι μουσικές επιρροές σας;

Νίκος:  Καταρχάς ήταν τεράστια σφραγίδα όχι απλά επιρροή όλη η δεκαετία του 60 γιατί μέσα από αυτή μεγαλώσαμε και μάθαμε να ακούμε μουσική και μετά να παίζουμε μουσική. Όλη αυτή η δεκαετία πέρα του ότι ήταν η καλύτερη δεκαετία από άποψη μουσικής παραγωγής στον πλανήτη, εμείς τύχαμε σε αυτήν στην εφηβεία και μας επηρέασε.

Βασίλης:  Όχι μόνο αυτό, είναι και ότι όπως είπε και ο Νίκος είναι όλη αυτή η μουσική και οι επιρροές είναι πάρα πολλές και ορισμένες είναι και κρυφές, δηλαδή αν σου πω ότι για μένα αρκετά μεγάλη επιρροή ήταν ο Jerry Garcia των Grateful Dead δεν ήταν γνωστός στην Ευρώπη γενικότερα, αλλά στην Αμερική είναι μύθος

Νίκος:  Και άλλες ακόμα πιο κρυφές επιρροές. Κλασσικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του Scott Walker που εμείς δεν τον μάθαμε ποτέ στην Ελλάδα στην εποχή του, αλλά είχε επηρεάσει όλους τους μουσικούς της Αγγλίας.

Βασίλης:  Και βέβαια πρακτικά όταν αρχίσαμε να παίζουμε είχαν μεγάλη επίδραση οι Rolling Stones για εμάς. Δηλαδή και μας άρεσαν και παίξαμε προς αυτή την ταυτότητα αρχικά. Αλλά δεν νομίζω ότι μπορείς να περιορίσεις τις επιρροές, είναι πάρα πολλές. Είναι μεγάλη βιβλιοθήκη, τεράστια. Και όχι μόνο από το ροκ αλλά και από άλλα πράγματα.

Atlantis:  Το 1979 κυκλοφορείτε με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το πρώτο σας δίσκο, το Φλου. Δίσκος που σε δημοψήφισμα έγκυρου μουσικού περιοδικού, ανακηρύχθηκε ως το κορυφαίο άλμπουμ όλων των εποχών στο Ελληνικό ροκ. Πόσο βαρύ φορτίο είναι αυτό και πως επηρέασε την μετέπειτα πορεία σας

Βασίλης:  Αυτήν την άποψη τη λέει και ο Αγγελάκας

Νίκος:  Δεν θεωρώ έγκυρο κανένα δημοψήφισμα κανενός έγκυρου περιοδικού (γέλια). Όλα αυτά τα θεωρώ μπούρδες, αντιθέτως σέβομαι πάρα πολύ το δημοψήφισμα του κόσμου. Ισχύει ότι ισχύει για τις εκλογές.

Βασίλης   Αυτό που είπα ότι αυτό το λέει και ο Αγγελάκας για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό, ένας πολύ σημαντικός δημιουργός της αμέσως επόμενης φουρνιάς να έχει μια τέτοια γνώμη για αυτή την δουλειά. Όχι γιατί είναι πάπας, κανείς δεν είναι, αλλά πέρα από το εάν έχει μία αξία αυτός ο δίσκος πέρα από την αγάπη που του έδειξε ο κόσμος πουλώντας εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, θεωρώ ότι είχε πολύ μεγάλη επίδραση στους μουσικούς, τους ανθρώπους που ασχολούνται με την μουσική. Και αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερο credit για μας, γιατί όπως και εμείς αναφέρουμε επιρροές, επιδράσεις ή ακούγαμε ανθρώπους και μας ώθησαν κάπου, έτσι και εμείς έχουμε ένα μικρό ρόλο τέτοιο σε αυτήν την διαδικασία για τους επόμενους μουσικούς. Για μένα είναι πολύ σημαντικό. Το φορτίο τώρα ήταν πάρα πολύ βαρύ αλλά και ευχάριστο

Νίκος:  Πάρα πολύ βαρύ, δεν το συζητώ και οπωσδήποτε πάρα πολύ σημαντική αποσκευή

Βασίλης:  Θα μπορούσαμε να μην έχουμε ούτε αυτό.

Νίκος:  Και πάρα πολύ σημαντικές αποσκευές πράγματα που κουβαλάει ο άνθρωπός στην ζωή του και χαίρεται που τα έχει

Βασίλης: Το τραγούδι και γενικά η μουσική έχουν δύο σκέλη χονδρικά. Το ένα είναι το καθαρά καλλιτεχνικό γεγονός και το άλλο είναι το κοινωνικό γεγονός στο οποίο έχει να κάνει πολύ και το timing, η συγκυρία που λέγαμε πριν. Το “Φλου” πήρε μυθικές διαστάσεις γιατί βρέθηκε σε αυτό το συγκεκριμένο χρόνο και έπαιξε ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο, χωρίς να προσπαθώ να υποβαθμίσω την καλλιτεχνική του αξία, πήρε τεράστιες διαστάσεις. Θεωρώ ότι υπήρξαν και άλλες δουλειές και δικές μας και άλλων που βρεθήκαν σε χειρότερη χρονική συγκυρία και δεν ακούστηκαν τόσο πολύ δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλές.

Atlantis:  Και πάμε στο 1982, αλλαγές στο σχήμα και έκδοση του δεύτερου δίσκου. Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια. Πως αντιμετωπίστηκε η μετά Σιδηρόπουλου εποχή.

Βασίλης: Πολύ καλά.

Νίκος:  Αφενός η μετά Σιδηρόπουλου εποχή αντιμετωπίστηκε πολύ καλά, αφετέρου υπάρχει και μια μερίδα κόσμου που δεν κατάλαβε ποτέ την αλλαγή.

Βασίλης:  Αυτό έγινε εκ των υστέρων δεν έγινε τότε αυτό. Αυτοί είναι νεώτεροι άνθρωποι

Νίκος:  Όταν πχ η Σωτηρία Λεονάρδου ισχυρίζεται ότι τραγουδάει Σιδηρόπουλο και τραγουδάει τα Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια δεν είναι νεώτερος άνθρωπος

Βασίλης:  Μαζικά είναι σε νεώτερους ανθρώπους αυτό που συμβαίνει.

Νίκος:  Εν πάση περίπτωση. Υπάρχει και ένα μέρος του κοινού που δεν κατάλαβε ποτέ την διαφορά, απόδειξή ότι βλέπω στο Youtube σχόλια ότι τα Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια τα τραγουδάει ο Παύλος. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ από την καρδία μου όλους αυτούς που το ισχυρίζονται και μόνο να με συγκρίνουν με τον Παύλο είναι μεγάλη τιμή για μένα, το ότι έχω επηρεαστεί από τον Παύλο δεν το συζητάω. Φυσικά ήταν ο πρώτος καλός τραγουδιστής που άκουσα από κοντά και συνεργάστηκα και μαζί του. Εννοείται ότι με έχει επηρεάσει και σαν μουσικό και σαν τραγουδιστή και σαν προσωπικότητα. Η μπάντα στη μετά Σιδηρόπουλου εποχή την δεκαετία του ’80 πολύ καλή υποδοχή είχε και τα Ναυλον ντέφια δηλαδή. Μετά εντάξει, κάναμε ένα μεγάλο κενό σαν άνθρωποι και εμείς, είμαστε των διακοπών.

Βασίλης:  Για να κλείσουμε αυτό το θέμα έχω λίγη διαφορετική εικόνα δηλαδή αυτό που αναφέρει ο Νίκος δημιουργήθηκε μετά. Για εμάς που έχουμε ζήσει αυτήν την περίοδο, η απώλεια του Παύλου από το σχήμα, ο χωρισμός δηλαδή, δεν είχε εκείνη την περίοδο κάποια σοβαρή συνέπεια, είτε στην δημοτικότητα είτε στην καλλιτεχνική απήχηση. Και μπορώ να σου πω για την ιστορία του πράγματος αν το 80 κάτι έλεγες “Φλου” ο μέσος ροκ ακροατής θα σου απάνταγε Σπυριδούλα, όχι Σιδηρόπουλος. Είχε ταυτίσει δηλαδή περισσότερο με το γκρουπ το υλικό παρά με την προσωπικότητα του Παύλου. Η μυθοποίηση του Παύλου έγινε μετά τον θάνατό του και θεωρώ ότι υπάρχει αυτή η αντίληψη που λέει ο Νίκος αλλά περισσότερο σε ανθρώπους που γαλουχήθηκαν από αυτή τα μυθολογία μετά το 90.

Atlantis:  Στο τραγούδι Νάυλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια, διακρίνεται ένας σαρκασμός, μουσικός κυρίως. Πήγαινε κάπου στοχευμένα;

Νίκος:  Όχι, φυσικά όχι. Ακόμα και αν μπορείς να υποθέσεις ότι απευθύνεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα όχι δεν είναι περίπτωση, κατάσταση σατιρίζει το κομμάτι, φυσικά και είναι σαρκαστικό απολύτως, τον υποστηρίζει αυτόν το σαρκασμό και η μουσική αλλά αυτό απευθύνεται προς μια κατάσταση και όχι προς τα πρόσωπα που την εκφράσανε στην εποχή εκείνη δηλαδή στην “αναβίωση” του ρεμπέτικου και όλο αυτό το πανηγύρι που στήθηκε. Τα πρόσωπα άλλωστε μικρό ρόλο παίζουνε στις καταστάσεις, είναι αυτά τα συγκεκριμένα και αν δεν ήταν αυτά θα ήταν κάποια άλλα δεν με ενδιαφέρει το πρόσωπο εμένα με ενδιαφέρει η κατάσταση και το έργο που βλέπω να διαμορφώνεται μπροστά μου. Το ίδιο ακριβώς, τηρουμένου των αναλογιών, συμβαίνει και σήμερα. Αν δεν μπορούσε ο Γιωργάκης να κάνει όλα αυτά που ζητήθηκαν θα τα έκανε ο Παπαδήμος,  κάποιος θα είχε βρεθεί να τα κάνει. Δεν είναι θέμα προσώπων είναι θέμα καταστάσεων καθαρά.

Atlantis:  Στην συνέχεια το 1984 κάνατε μια μεγάλη παύση, όπως είχατε πει σε παλιότερη συνέντευξη, και ήρθε άλλη μια το 1999. Τι σας έκανε να αποφασίσετε αυτά τα μεγάλα διαλείμματα, τι αποκομίσατε από αυτά, και τι σας αφύπνισε ώστε να τερματίσετε τα διαλείμματα.

Βασίλης:  Τα διαλειμματα ήταν διαφορετικά. Το 1984 κλείσαμε ένα κύκλο, είχαμε κολλήσει  υπήρχαν και εσωτερικά προβλήματα, ήμασταν και αρκετά νέοι τότε και θεωρούσαμε ότι θα μπορούσαμε να δούμε και άλλες εκδοχές, να ψαχτούμε. Και επειδή το ’84 τελείωσε η πρώτη φάση του γκρουπ που στηριζόταν πάρα πολύ στην παρέα, όχι ότι τώρα δεν είμαστε μια παρέα αλλά τότε απλά τελείωσε αυτός ο κύκλος. Το ‘99  πέθανε ο μπασίστας μας με τον όποιο ήμασταν παιδικοί φίλοι και μας έριξε πάρα πολύ αυτό το γεγονός και τα παρατήσαμε για ένα διάστημα, κάποια στιγμή όμως συνέρχεσαι και συνεχίζεις.

Νίκος:  Για μένα ο λόγος που προκάλεσε αυτές τις παύσεις και μετά την επανεκκίνηση, το restart που λέμε στην σύγχρονη γλώσσα ήταν ακριβώς ο ίδιος, η κούραση, για διαφορετικές αφορμές. Στην περίπτωση των διακοπών η κούραση οφειλόταν στο γεγονός ότι απελπίζεσαι όταν βλέπεις ότι κάνεις διάφορα πράγματα και όταν νιώθεις ότι βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο και αυτό είναι κουραστικό και η επανεκκίνηση οφειλόταν στην κούραση από το να μην κάνει τίποτα. Είναι εξίσου φθοροποιό. Οι λεπτομέρειες δεν παίζουν μεγάλο ρόλο, ήταν κούραση απλή κούραση.

Atlantis:  Παρατηρούμε ότι σε όλη την πορεία σας αλλάξατε αρκετά τη σύνθεση σας. Πόσο έχει επηρεαστεί ο ήχος  σας από αυτές τις αλλαγές, και κυρίως στην επιλογή να μην έχετε κάποιον μόνιμο καλλιτέχνη στα φωνητικά.

Βασίλης:  Σχετικό είναι αυτό. Στην πραγματικότητα από τον Παύλο και μετά κυρίως τραγουδιστής ήταν ο Νίκος απλώς δεν δισκογραφήθηκε τόσο. Στο δίσκο Νάυλον Ντέφια στο μισό δίσκο τραγουδάει ο Νίκος στον άλλον μισό τραγουδάει ο Παύλος Βακατάτσης. Το ’94 στο δίσκο Ταξίδι στο Κέντρο της Πόλης πήραμε τραγουδιστή που ήταν και στιχουργός. Και ο οποίος προσέφερε πολλά, λιγότερο σαν τραγουδιστής και περισσότερο σαν στιχουργός δηλαδή χωρίς αυτόν δεν θα είχε γίνει ο δίσκος. Και ο τελευταίος δίσκος είναι πάλι μισός – μισός, τραγουδάει ο Γιώργος Μανδηλάς ένας νέος τραγουδιστής.

Νίκος:  Περάσαμε από χίλια μύρια κύματα, όχι μόνο στα φωνητικά, πάρα πολύ μουσικοί πέρασαν από την μπάντα. Δεν είναι και εύκολο πράγμα να κρατάς σταθερό σχήμα σε ένα μέρος που δεν μπορείς να έχεις σταθερή δουλειά. Οι μουσικοί όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι στον κόσμο πρέπει να ζούνε, δεν είναι εύκολο με τις συνθήκες που βιώνουμε στην χώρα που ζούμε σε αυτήν την σκηνή την ροκ που ανήκουμε εμείς δεν είναι εύκολο πράγμα να κρατήσεις σταθερή μπάντα, δεν ξέρω καμία που να έχει κρατήσει πολλά χρόνια.

Βασίλης:  Μόνο οι Τρύπες κράτησαν πολύ, με την ίδια σύνθεση, σχεδόν 15 χρόνια.

Atlantis:  Το 2006 κυκλοφορήσατε τον δίσκο με τίτλο «Το βλέμμα των ανθρώπων»  που από μουσικούς κριτικούς, θεωρήθηκε ως η πιο ώριμη δουλεία σας. Λίγα λόγια για αυτόν τον δίσκο.

Βασίλης: Συμφωνώ και εγώ την θεωρώ μια πολύ καλή και ολοκληρωμένη δουλειά, είμαι πολύ περήφανος για αυτήν. Και είμαι και απογοητευμένος που δεν είχε την αντίστοιχη απήχηση. Αυτό είναι ένα άλλο που μπορεί να σε οδηγήσει στην κούραση, μαζί με τα αλλά πρακτικά προβλήματα.

Νίκος:  Εγώ δεν το βλέπω έτσι, δηλαδή δεν με ενδιαφέρει τι θα γίνει από την στιγμή που εγώ τελείωσα την δουλεία μου, δουλεία μου είναι να γράφω τα κομμάτια να τα εκτελώ ζωντανά, να τα παρουσιάζω στην καλύτερη μορφή που μπορώ να το κάνω, με τις δυνάμεις που διαθέτω. Μέχρι εκεί, μετά το υπόλοιπο επειδή άπτεται  διάφορών παράγοντων που είναι και κοινωνικοί και άλλοι ότι θέλεις πες το, δεν με ενδιαφέρει κυριολεκτικά. Έχω ολοκληρώσει το συγγραφικό μου έργο, έχω γράψει τα πάντα και εγώ θα συνεχίζω να κάνω την μουσική όπως ξέρω να την κάνω. Και αν αξίζει κάτι μέσα από όλη αυτήν ιστορία, θα βρει το δρόμο της, έστω και μετά από 30 χρόνια. Γιατί λίγα σχήματα είναι που στην δεκαετία του ’60 ή στις αρχές της δεκαετίας του ’70 δεν τα ήξερε κανείς και ξαφνικά τώρα εμφανίζονται, τα ανακαλύπτουν κάποιοι δηλαδή, ανακαλύπτουν πάρα πολύ ωραίες μουσικές, που στην εποχή τους δεν ακούστηκαν ποτέ ή ακούστηκαν πολύ λιγότερο από όσο θα τους άξιζε

Atlantis:  Ως ένα συγκρότημα που έχει δει την εξέλιξη της εγχώριας σκηνής σε αυτές τις 4 δεκαετίες που υπάρχετε, τι διαφορές βλέπετε, πως ήταν τότε τα πράγματα και πως τα βλέπετε τώρα.

Νίκος:  Χίλια μύρια κύματα έχουν περάσει, είναι πάντα μια δύσκολη σκηνή, γιατί είναι μια μικρή χώρα η Ελλάδα με φοβερές ιδιομορφίες. Να πούμε και τα δυσάρεστα τα οποία δεν έχουν να κάνουν με την μουσική γενικώς, αυτό το μόρφωμα που λέγεται Ελληνική κοινωνία, ξεχάστε το, τελείωσε, με ότι καλό και κακό συνεπάγεται αυτό. Για μένα είναι κακό γιατί έζησα και μεγάλωσα μέσα σε αυτό και ποτέ δεν σου αρέσει να εξαφανίζεται κάτι μέσα στο οποίο έχεις διαμορφωθεί. Και για τους νεώτερους μπορεί να μην τους κάνει τίποτα απολύτως αυτό που λέω , και μπορεί να είναι και φυσιολογικό το να μην τους κάνει τίποτα. Αλλά το μόρφωμα που γνωρίζαμε ως Ελληνική κοινωνία και με όλα όσα συνεπάγεται σε αυτό αγγίζοντας και το θέμα μας δηλαδή την ροκ σκηνή στην Ελλάδα, έχει τελειώσει, τελείωσαν οι μοναδικότητες μας με τα καλά και τα κακά τους, θα κουρευτούμε λιγάκι.

Βασίλης:  Όσον αφορά τώρα την ουσία δεν βλέπω και τόσες διαφορές . Οι διαφορές είναι  εξωτερικές, δηλαδή πάντα είναι δύσκολο για την δημιουργική μουσική να βρει τον δρόμο της, πάντα είναι δύσκολο για ένα γκρουπ να αρθρώσει τον λόγο του και να βρει αποδέκτες.

Νίκος:  Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα , απλώς αλλάξανε κάποιες λεπτομέρειες. Στην δεκαετία του ’70 ήταν αδύνατον να κάνεις μια παραγωγή δίσκου μόνος σου, σήμερα είναι το πιο εύκολο πράγμα, να παράξεις ένα δίσκο μόνος σου αλλά μετά θα τον κάνεις υπόθετο γιατί δεν θα έχεις τι να τον κάνεις αν δεν περάσεις από τα κυρίαρχα κανάλια της διανομής της διασκέδασης.

Atlantis:  Σε κάποιους που ισχυρίζονται ακόμα και σήμερα ότι δεν υπάρχει ελληνικό ροκ τι θα απαντούσατε.

Νίκος:  Να ακούνε περισσότερη μουσική. Ελληνικό ροκ υπάρχει από την δεκαετία του ’60, αυτό που υπάρχει με μερικές πάρα πολύ καλές στιγμές του και στην τραγουδοποίια  και σε αυτό που εγώ θεωρώ το σημαντικότερο από όλα όσα συμβαίνουν στην μουσική που για μένα πάντα ήταν και πάντα θα είναι το live. Γιατί η μουσική είναι μια κοινωνική εκδήλωση από καταβολής της ανθρώπινης κοινωνίας είναι απολύτως απαραίτητη στους ανθρώπους, γι’ αυτό και δεν μπορείς να την καταστρέψεις τόσο εύκολα παρότι έχουν γίνει πάρα πολλές προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση, χρειάζεται η μουσική, είναι ζωτικής ανάγκη να υπάρχει καλή μουσική, και η καλή μουσική εκφράζει την κοινωνία από την οποία έρχεται και στην οποία απευθύνεται και υπάρχει και ροκ μουσική στην Ελλάδα από την δεκαετία του ’60. Λυπάμαι  που σας το ανακοινώνω  τόσο ξαφνικά και σας πιάνω απροετοίμαστους (γέλια) μιλάω στους φίλους που ισχυρίζονται όσα ισχυρίζονται.

Βασίλης:  Και εκτός από αυτό που συμφωνώ απολύτως, μπορεί η ροκ μουσική να μην ήταν ποτέ το κυρίαρχο ρεύμα στην Ελλάδα, αλλά είχε πάρα πολύ μεγάλη επίδραση στα υπόλοιπά είδη.

Νίκος:  Επηρέασε και τους σκύλους

Βασίλης:  Από τον Σαββόπουλο μέχρι τα σκυλάδικα και όλο αυτό που λέγεται Ελληνικό ροκ συμφωνώ με τον Νίκο μπορεί να μην είναι ροκ αλλά είναι Ελληνικό τραγούδι σαφώς επηρεασμένο από την ροκ.

Atlantis:  Τι συμβουλές θα δίνατε σε νέα παιδιά που τώρα κάνουν τα πρώτα μουσικά τους βήματα ή σκοπεύουν να ασχοληθούν με τον χώρο.

Νίκος:  Πολύ επιγραμματικά και χωρίς να σημαίνει ότι έχω δίκιο, να πιστεύουν στους εαυτούς τους πρώτο και κύριο, στις δυνάμεις τους και στην δική του δουλειά, να την παρουσιάζουν όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορούν και να μην εγκαταλείπουν πότε τα όνειρα τους.

Βασίλης:  Να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους μονίμως ανοιχτά, γιατί από κάπου πρέπει να τρέφεται ο μουσικός, δεν είναι μόνο πομπός πρέπει να είναι και δέκτης.

Atlantis:  Οι Σπυριδούλα έχουν κάνει πάμπολλες συναυλίες κάτι από αυτές που σας έχει μείνει αυτά τα χρόνια.

Νίκος:  Θα πάρει πάρα πολύ ώρα γιατί όπως είπες είναι πολλές, είναι πάρα πολλά τα περιστατικά είτε αστεία είτε διασκεδαστικά είτε ευτράπελα αλλά το σημαντικότερο όλων είναι ότι παίζουμε live 35 χρόνια πλέον, θα συμπληρωθούν το Νοέμβρη.

Βασίλης:  Με τα κενά μας βέβαια.

Νίκος:  Δεν έχει καμία σημασία γιατί στα κενά μας πάλι παίζαμε. Μετά από 35 χρόνια πάντως βλέπω ανθρώπους 20 χρονών που ταυτίζονται με όλο αυτό που έχουμε κάνει αυτά τα 35 χρόνια παρόλο που δεν είχαν γεννηθεί καν και αυτό έμενα προσωπικά με αποζημιώνει πάρα πολύ  για όλο αυτό τον κόπο που έχω ρίξει μέσα σε αυτήν την ιστορία.

Βασίλης:  Το στιγμιότυπο δεν έχει να κάνει, θεωρώ το live είναι η ουσία της μουσικής.

Νίκος:  Υπάρχει καλύτερο στιγμιότυπο από το να βλέπεις την όψη του ανθρώπου που δεν είχε γεννηθεί καν όταν συνέβαιναν όλα αυτά και να είναι εκεί μέσα και να ξέρει τους στίχους καλύτερα από μένα δηλαδή αν θέλω υποβολέα τον έχω μπροστά μου γιατί τους ξέρουν απ’ έξω και ανακατωτά.

Βασίλης:  Και τα άγνωστα κομμάτια δεν μιλάμε μόνο για το Φλου.

Νίκος:  Μιλάμε για κομμάτια που δεν έχουν ακουστεί σε ραδιόφωνα ποτέ. Έχει γίνει αυτό κατά κόρον. Κάποια στιγμή χωρίς να θέλω να γίνω κακός και ασεβής, αλλά  και οι ραδιοφωνάνθρωποί και τα ΜΜΕ πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους. Δεν είναι προσωπικό, είναι θέμα καταστάσεων και θεσμών. Γιατί το λέω αυτό και γίνομαι έτσι λόγο εριστικός; Τις προάλλες πήγαμε να παίξουμε στην συναυλία συμπαράστασής των απολυμένων στον τύπο. Συγνώμη ρε παιδία οι απολυμένοι στον τύπο ήταν αυτοί που μας φλόμωναν τόσα χρόνια με τα παραμύθια και τα ψέματα υπηρετώντας πάρα πολύ πιστά την γραμμή των αφεντικών τους, και τώρα που τα αφεντικά τους, τους δώσανε μια κλωτσιά και τους πέταξαν έξω από την δουλεία γίνανε διαμαρτυρόμενοι. Πρέπει να πουν μια κουβέντα πάνω σε όλη αυτήν την κατάστασή.

Atlantis:  Τι να περιμένουμε από τους Σπυριδούλα του αύριο

Νίκος:  Άμα το ήξερα θα έπαιζα Λόττο. Δεν ξέρω πραγματικά, δεν ξέρω. Γιατί δεκάδες ιδέες κυκλοφορούν ακατάστατα στο μυαλό μας, για να φτιάξουμε κάτι άλλο κάτι καινούριο αν θες μόνο από την ανάγκη να παίξουμε, κάτι να βάλουμε ένα παιχνίδι μπροστά να παίζει για να μην καθόμαστε. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτό, ποτέ δεν ήξερα πριν ξεκινήσουμε να κάνουμε ότι έχουμε κάνει.

Βασίλης:  Κάτι θα προκύψει φαντάζομαι λόγω αυτής της ανάγκης που περιέγραψε ο Νίκος και που πάντα δεν έχει σταματήσει. Βασικά το σημαντικότερο για μένα είναι να κρατάμε το σχήμα και να παίζουμε και από εκεί και πέρα θα προκύψει και κάτι πιο μόνιμο όπως είναι  ένας δίσκος. Πριν είπαμε πόσο σημαντικό είναι ένα live, ο δίσκος είναι σημαντικός για ένα άλλο λόγο, γιατί μπορείς να τον ακούσεις και μετά από καιρό, το live είναι πολύ σημαντικό αλλά είναι εφήμερο. Όταν τελειώσει ένα live, μένει ότι αποκόμισε ο καθένας και έχω δει ότι ακόμα και οι εμπειρίες μας αμβλύνονται με τον χρόνο, ενώ με τον δίσκο είναι μια απόδειξή ότι έχει καταγραφεί αλλά είναι και το θέμα τι θα είναι το περιεχόμενο του δίσκου.

Atlantis:  Και κλείνοντας πείτε μας λίγα λόγια, για τον Atlantis

Νίκος:  Atlantis FM ο σταθμός της ανεξάρτητης ροκ σκηνής.

Βασίλης: Εγώ δυστυχώς εδώ και καιρό δεν ακούω και πολύ ραδιόφωνο. Και η μόνη εικόνα που έχω όλο αυτό τον καιρό είναι από κάποιους φίλους μου που κατά καιρούς ήταν ή είναι στον Atlantis όπως ο Δημήτρης Δημητράκας. Τι σέβομαι στο Δημητράκα; Ότι στην χρυσή εποχή της δισκογραφίας που όλοι οι παραγωγοί ήταν εταιριωδοί , δηλαδή  πήγαιναν και έπαιρναν τσάμπα δίσκους από τις εταιρίες και γραμμή ταυτόχρονα , ο Δημητράκας όλους τους δίσκους που έχει και έχει τα άπαντα της Ελληνικής ροκ…

Νίκος: Έχει όλη την Ελληνική δισκογραφία, δεν υπάρχει δίσκος που να μην τον έχει.

Βασίλης:  Έστω και ποπ, τους όποιους δίσκους τους έχει πληρώσει, όλους.

Νίκος: Ο Atlantis είναι συνοδοιπόρος, αρωγός, στο τομέα του, όσα χρόνια τον παρακολουθώ, κάνει ότι μπορεί μέσα στα δύσκολα πλαίσια που κινείται λόγω της κατεύθυνσης που έχει επιλέξει και τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό.

Atlantis: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Συνέντευξη / επιμέλεια: Αντωνίου Νίκος
Facebook Comments

Ακούστε live..!